Wykaz prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów

Numer projektuUA44
Tytuł

Projekt ustawy o dostępności

Rodzaj dokumentuprojekty ustaw
Informacje o przyczynach i potrzebie wprowadzenia rozwiązań planowanych w projekcie

Przesłanki do przygotowania projektowanej regulacji wynikają z wniosków wyciągniętych z obserwacji sytuacji osób niepełnosprawnych, porównań z doświadczeniami zagranicznymi oraz z przeprowadzonych badań.
Równoprawny dostęp do przestrzeni publicznej gwarantuje korzystanie przez osoby niepełnosprawne ze swoich praw obywatelskich na równi z innymi. Konstytucja RP odnosząc się do wszystkich aspektów funkcjonowania obywateli w społeczeństwie stanowi, że Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (art. 32 pkt 2 Konstytucji RP), również bez względu na różnice wynikające z niepełnosprawności czy trwałych lub czasowych ograniczeń w mobilności i percepcji. Postulat równości został także sformułowany jako istotna przesłanka organizowania ładu społecznego opartego na spójności, w którym zdecydowanie odrzuca się jakiekolwiek formy wykluczenia społecznego czy nierówności ekonomicznych. W praktyce oznacza to równość szans w procesie osiągania pozycji społecznej, dóbr materialnych czy realizacji potrzeb i osobistych ambicji każdej samodzielnej jednostki.
Kierunek i zakres wszystkich działań na rzecz osób niepełnosprawnych w Polsce, wyznacza od 25 października 2012 r. Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. Konwencja zobowiązuje państwa, a zatem władzę publiczną, rządową i samorządową, do zapewnienia i popierania pełnej realizacji wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności wszystkich osób z niepełnosprawnościami, bez jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność. W artykule 9 Konwencja narzuca na organy państwowe i samorządowe przygotowanie rozwiązań, które spełniłyby wymagania dostępności dla osób o różnych potrzebach funkcjonalnych. Osoba z niepełnosprawnością według Konwencji ma m. in. prawo do niezależnego życia w społeczności lokalnej; wsparcia, jakiego potrzebuje; edukacji włączającej; pracy na otwartym rynku; samostanowienia; dostępu do przestrzeni publicznej i informacji. To właśnie ujęcie konwencyjne pokazuje, że dostępność wpływa na wiele obszarów życia obywateli, determinując ich sytuację społeczną i ekonomiczną.
Poziom dostępności przedstawiają wyrywkowe badania prowadzone przez instytucje państwowe, z których wynika, że kondycja dostępności środowiska zurbanizowanego jest niesatysfakcjonująca. Wciąż brakuje badań i analiz przedstawiających skale problemów w małych miastach i na wsi, gdzie poziom dostępności jest jeszcze niższy. Diagnozę w wymiarze dostępności architektonicznej, transportowej, cyfrowej oraz między innymi w dostępie do edukacji, zdrowia i usług mobilności czy kultury szeroko traktuje przyjęty 17 lipca br. rządowy Program Dostępność Plus. Dlatego też szczegółowe dane nie będą tu cytowane.
Potrzebę działań wskazują również porównania sytuacji osób niepełnosprawnych w Polsce z sytuacją osób niepełnosprawnych w innych krajach, gdzie są one bardziej obecne w różnych wymiarach życia społecznego. Dotychczasowe działania kolejnych poprzednich ekip rządzących pokazują, że idea dostępności przestrzeni publicznej nie została zinternalizowana, zarówno w wymiarze świadomościowym, jak i w sferze politycznych zobowiązań i realnych działań decydentów. Pomimo, iż ostatnia dekada, przyniosła zdecydowany wzrost zainteresowania tym obszarem, głównie ze względu na tendencje demograficzne oraz ratyfikowanie przez Polskę Konwencji. Aktywność polityczną w tym obszarze można zdefiniować wyłącznie w dwóch kategoriach. Po pierwsze, konsekwentnego utrzymywania statusu quo ze względu na zbyt duże ryzyko polityczne, instytucjonalne, finansowe, które niesie zmiana bądź wprowadzanie nowych rozwiązań systemowych, najczęściej interwencyjnych i niespójnych, które pomimo istotnych nakładów finansowych (środki PFRON, środki europejskie), docelowo nie przynoszą oczekiwanych politycznie i społecznie efektów. Dla przykładu można wymienić realizowane działania edukacyjne lub aktywizująco-wspierające osoby niepełnosprawne, które nie przynoszą realnej zmiany m.in. ze względu na ograniczenia wynikające z braku dostępności w najbliższym otoczeniu. Bariery środowiska zurbanizowanego w istotny sposób zwiększają też zakres wsparcia niezbędnego danej osobie, skutkują kosztami dla budżetu państwa, wliczając w to choćby większą liczbę godzin usług opiekuńczych, czy zamianę wsparcia w miejscu zamieszkania na placówkę całodobową. Poprawa integracji społecznej i stworzenie społeczeństwa równych szans, zależne jest w znacznym stopniu od wdrożenia dostępności.
Wprowadzane elementy działań przeciwdziałających wykluczeniu (np. Program Za życiem, Program 500+, Mieszkanie+, rewizja systemów orzekania o niepełnosprawności, planowany program „Wczesna, kompleksowa rehabilitacja szansą na powrót na rynek pracy”) to inicjatywy, które bezspornie sprzyjają wyrównaniu szans dla wszystkich obywateli, w tym dla osób o różnych potrzebach funkcjonalnych. Jednak prowadzenie inteligentnej, nowoczesnej, opartej na standardach i skutecznej polityki publicznej, wymaga odrzucenia dominującego paradygmatu silosowej struktury działań, na rzecz całościowego podejścia procesowego "uzupełniającego" luki systemowe i wzmacniającego poszczególne polityki publiczne. To wreszcie spojrzenie na podejmowane działania, w kategoriach perspektywicznej inwestycji, która może przynieść zwrot nie tylko w procesie włączenia społecznego.
W świetle analiz dotyczących realnych problemów współczesności w warunkach starzenia się społeczeństwa i związanych z tym wyzwań społecznych, ekonomicznych i kulturowych, konieczne jest uznanie dostępności jako horyzontalnego elementu polityk publicznych, a w konsekwencji obowiązku instytucji publicznych. Stąd działania państwa powinny być zorientowane w pierwszej kolejności na opracowaniu prawnych instrumentów dedykowanych poprawie dostępności. Projektowana Ustawa o dostępności podejmuje ten trudny problem, formułuje jednoznaczne cele i rozwiązania w postaci instrumentów prawnych służących przełamywaniu barier, na jakie natrafiają osoby niepełnosprawne w różnych sferach życia. Stanowi to istotne novum, gdyż tego rodzaju rozwiązania w obecnym stanie prawnym nie istnieją.

 

Istota rozwiązań ujętych w projekcie

Projekt Ustawy o dostępności jest pierwszym w Polsce rozwiązaniem o charakterze systemowym, określającym środki służące zapewnieniu dostępności dla osób niepełnosprawnych. Jego zasadniczym celem jest poprawa dostępności przestrzeni publicznej dla osób niepełnosprawnych, poprzez umożliwienie im udziału w życiu społecznym na zasadzie równości z innymi osobami. Realizacja tego celu nastąpi w drodze wdrożenia rozwiązań proponowanych w ustawie.      
Ustawa zawiera zarazem przepisy ogólne, podstawowe dla niej - i całej materii - definicje (bariera, dostępność, osoba niepełnosprawna), określa obowiązki podmiotów publicznych wraz z system koordynacji i prawami przysługującymi obywatelom w zakresie zapewnienia dostępności oraz zmierza do wyeliminowania barier na gruncie odrębnych rozwiązań ustawowych.
Najistotniejszą część projektu stanowią nowe regulacje dotyczące obowiązku zapewnienia dostępności. W tej części nowego aktu normatywnego dla podmiotów z art. 3 sformułowany został obowiązek zapewnienia dostępności. Obowiązek ten oznacza, że podmioty publiczne w planowanej i prowadzonej działalności uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych, w szczególności poprzez usuwanie barier w dostępie do obiektów, informacji i usług, a także zapobiegają ich powstawaniu.

1. Koordynacja
Za koordynację działań formalno-prawnych na rzecz zapewnienia dostępności, określonych w ustawie, odpowiada minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego. Koordynacja polega w szczególności na:
1)  monitorowaniu zapewniania dostępności;
2)  inicjowaniu zmian przepisów prawnych w zakresie dostępności;
3)  wyznaczaniu kierunków i prowadzeniu działań informacyjno-promocyjnych dotyczących dostępności;
4)  koordynowaniu współpracy w zakresie dostępności z:                                           
a)  jednostkami samorządu terytorialnego,
b)  organami administracji publicznej, organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami,
c)  innymi państwami, organizacjami oraz instytucjami międzynarodowymi i zagranicznymi.
2. Rada Dostępności
Na mocy ustawy tworzy się Radę Dostępności, będącą organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego. Do zadań Rady należy:
1)  opiniowanie projektów aktów prawnych i innych dokumentów dotyczących dostępności;
2)  rekomendowanie sposobu realizacji zadań określonych w programach  mających na celu wsparcie działań na rzecz dostępności;
3)  formułowanie rekomendacji w przedmiocie zmiany przepisów w zakresie dostępności;
4)  opiniowanie kryteriów dostępu dla podmiotów ubiegających się o akredytację;
5)  opiniowanie przedkładanych Radzie dokumentów dotyczących dostępności;
6)  rekomendowanie potrzeby podejmowania działań  w zakresie dostępności przez organy administracji publicznej;
7)  wyrażanie opinii i zajmowanie stanowisk, w szczególności w zakresie realizacji potrzeb osób niepełnosprawnych oraz działań na rzecz poprawy świadomości społecznej w zakresie dostępności;
8)  przygotowanie rocznego sprawozdania z działalności Rady.
Skład Rady ustala minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, spośród osób zgłoszonych przez administrację rządową; Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego; Radę Dialogu Społecznego oraz Radę Działalności Pożytku Publicznego oraz Komitet do spraw Pożytku Publicznego. Kadencja Rady, składającej się z maksymalnie 50 członków trwa cztery lata.
3. Koordynatorzy ds. dostępności
Przy organach władzy rządowej i samorządowej powołuje co najmniej jednego koordynatora do spraw dostępności. Do zadań koordynatora należy w szczególności wspieranie osób niepełnosprawnych w dostępie i korzystaniu z usług świadczonych przez urząd oraz ustalanie i wdrażanie planu działania na rzecz poprawy jego dostępności.
4. Akredytacja i certyfikacja
Jednym z rozwiązań regulacyjnych zaproponowanych w ustawie, służących poprawie dostępności podmiotów publicznych jest wprowadzenie systemu ich certyfikacji. Podmioty realizujące zdania na rzecz dostępności, w tym w szczególności podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, statutowo działające na rzecz osób niepełnosprawnych i spełniające określone kryteria dostępu, mogą ubiegać się o status podmiotu akredytowanego w zakresie certyfikowania dostępności. Akredytacja jest udzielana przez Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na wniosek podmiotu ubiegającego się o akredytację. Dokumentem potwierdzającym udzielenie podmiotowi akredytacji jest certyfikat akredytacji. Podmioty akredytowane przez PFRON są uprawnione do certyfikowania dostępności architektonicznej, cyfrowej i komunikacyjnej. Certyfikacja dostępności ma na celu weryfikację, czy dany podmiot, w zakresie prowadzonej działalności, zapewnia dostępność na warunkach określonych w ustawie. Podmioty, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, są obowiązane do posiadania ważnego certyfikatu dostępności. Inne podmioty, w szczególności przedsiębiorcy oraz podmioty świadczące usługi o charakterze powszechnym, a także organizacje pozarządowe mogą ubiegać się o certyfikat dostępności.
5. Postępowanie skargowe
W ramach określonego w ustawie instrumentu prawnego w postaci postępowania skargowego, każdy obywatel ma prawo poinformować podmiot publiczny o braku dostępności do obiektu, informacji lub usługi. Każda osoba niepełnosprawna, lub jej przedstawiciel ustawowy, której nie zapewniono dostępności do obiektu, informacji lub usługi, może złożyć do podmiotu publicznego wniosek o zapewnienie dostępności. W przypadku, gdy podmiot, o którym mowa, nie zapewnił wnioskodawcy dostępności, przysługuje mu prawo złożenia skargi na brak dostępności. Podmioty publiczne, które nie dopełniają obowiązku posiadania ważnego certyfikatu dostępności podlegają administracyjnej karze pieniężnej.
W Polsce z kilkudziesięciu aktów prawnych wynikają przepisy o statusie i prawach osób niepełnosprawnych. Należy jednak mieć na uwadze, że w kontekście zapewnienia dostępności stworzony system regulacyjny funkcjonuje, jednak jego efekty, nie są zadawalające, a ponadto występują luki prawne. Opcja pozostawienia status quo, oznacza utrzymanie tego stanu rzeczy. Dlatego też poza ramowym wymiarem przedmiotowej regulacji, ustawa wprowadza zmiany w obecnych przepisach lub wprowadza brakujące regulacje w szeregu ustaw prawa materialnego, dzięki którym powinna nastąpić realizacja celów zdefiniowanych w części zasadniczej ustawy.

1. Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej
Proponowane jest wprowadzenie następujących zmian:
- wprowadzenie obowiązku wskazywania przy występowaniu o dotacje w jaki sposób poprzez wykorzystanie środków z dotacji następowałaby realizacja zadań w zakresie podnoszenia dostępności materiałów kulturalnych,
- dodanie do zakresu mecenatu państwa zadań związanych z zapewnianiem i zwiększeniem dostępności materiałów kulturalnych w formach dostosowanych do potrzeb i możliwości osób niepełnosprawnych,
- wprowadzenie wymogu, aby w każdej umowie podpisywanej przy udzielaniu instytucjom kultury lub innym organizacjom dotacji przez władze publiczne, których przedmiotem są zamówienia na materiały kulturalne, został przewidziany obowiązek dostarczenia tych materiałów również w formach dostosowanych do potrzeb i możliwości osób z niepełnosprawnościami,
- wprowadzenie ustawowego obowiązku określenia przez instytucje kultury w swoich statutach sposobu, w jaki instytucja wspiera dostępność materiałów oraz prowadzonej działalności w formach dostosowanych do potrzeb i możliwości osób z niepełnosprawnościami,
- wprowadzenie obowiązku, aby co najmniej 0,5% budżetu danej instytucji było przeznaczane na realizację zadania zapewnienia lub zwiększenia dostępności kultury dla osób z niepełnosprawnościami,
- wprowadzenie ustawowego określenia minimalnego (na poziomie 0,5% całości zamówienia) udziału materiałów kulturalnych w formach dostosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami w ogólnej ilości materiałów kulturalnych dofinansowywanych na podstawie umowy zawartej w celu przyznania dotacji celowej,
- wprowadzenie przepisów prawnych nakazujących uwzględnianie przy organizacji imprez kulturalnych i artystycznych oraz imprez masowych kwestii dostępności danego wydarzenia dla osób niepełnosprawnych.
2. Ustawa z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego
Proponowana zmiana dotyczy ulg 78 proc. przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego oraz autobusowego - usunięto ograniczenie w korzystaniu przez dzieci i młodzież dotknięte inwalidztwem lub niepełnosprawne oraz ich rodziców lub opiekunów z ulg, o których mowa w art. 2 ust. 5 przedmiotowej ustawy. Do ulg 37 proc. przy przejazdach środkami transportu zbiorowego wprowadzono uprawnienie także dla osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Jednocześnie rozszerzono zakres obowiązywania ulgi 37 proc. przy przejazdach środkami publicznego transportu autobusowego w komunikacji zwykłej i przyspieszonej.
3. Ustawa z dnia 29 grudnia 1999 r. o radiofonii i telewizji
Do ustawy wprowadza się zmianę, zgodnie z którą nadawcy programów telewizyjnych są obowiązani do zapewniania dostępności audycji dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu, przez wprowadzanie odpowiednich udogodnień: audiodeskrypcji oraz napisów dla niesłyszących, tak aby:
1) w 2025 roku co najmniej 60 % kwartalnego czasu nadawania programu,
2) w 2026 roku co najmniej 70 % kwartalnego czasu nadawania programu,
3) w 2027 roku co najmniej 80 % kwartalnego czasu nadawania programu,
4) w 2028 roku co najmniej 95 % kwartalnego czasu nadawania programu
– z wyłączeniem reklam i telesprzedaży, posiadało takie usprawnienie.
4. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
W ustawie dodaje się regulację mówiącą, że w przypadku pracodawców zatrudniających co najmniej 25 pracowników i posiadających certyfikat dostępności, o którym mowa w ustawie o dostępności, wpłaty na Fundusz ulegają obniżeniu o 5 proc. Ponadto dodaje się przepis nakładający na powiaty obowiązek dofinansowania zamiany mieszkania dla osób niepełnosprawnych, w sytuacji braku możliwości dostosowania dotychczas zajmowanego lub jeżeli dostosowanie jest nieracjonalne ekonomicznie. Jednocześnie środki Funduszu z tytułu grzywny i kar pieniężnych, o których mowa w ustawie o dostępności, przeznaczane są na realizację programów, wspieranych ze środków pomocowych UE na rzecz osób niepełnosprawnych.
5. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe
Do ustawy dodaje się wymóg, aby osoba niepełnosprawna otrzymywała ogólne warunki umów oraz regulaminów w formach dostępnych dla potrzeb osób niepełnosprawnych takich jak: nagranie audio, nagranie wizualne treści w Polskim Języku Migowym, wydruk w systemie Braille’a lub wydruk z wielkością czcionki wygodną do czytania w ciągu 7 dni od zgłoszenia takiej potrzeby.
6. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Planowana zmiana wprowadza definicję uniwersalnego projektowania oraz obowiązek sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - zgodnie z zasadami uniwersalnego projektowania. Wójt, burmistrz lub prezydent dokonując analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, powinien zgodnie z proponowaną zmianą oceniać także stopień wdrożenia zasad uniwersalnego projektowania. Ponadto osoba niepełnosprawna ma prawo otrzymania wypisów i wyrysów w formie dla niej dostępnej w ciągu 14 dni od dnia zgłoszenia wniosku o ich udostępnienie.
7. Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
Projektowana zmiana zakłada, że konserwator  zabytków w momencie prowadzenia postępowania w przedmiocie wpisu zabytku do rejestru będzie obowiązany sprawdzić możliwość dostosowania zabytku do potrzeb osób niepełnosprawnych i uwzględnić to w dokumentacji dotyczącej tego zabytku. W konsekwencji w programie prac konserwatorskich, należy uwzględnić, w jakim zakresie możliwe jest dostosowanie danego obiektu zabytkowego do potrzeb osób niepełnosprawnych.
8. Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta
W powyższej ustawie dodaje się obowiązek, aby pacjent będący osobą niepełnosprawną w rozumieniu - ustawy o dostępności - miał prawo do otrzymania informacji, o swoim stanie zdrowia, w zrozumiały dla niego sposób, w szczególności w formie dostosowanej do możliwości i potrzeb komunikacyjnych tej osoby na podstawie ustawy o języku migowym i innych środkach komunikowania się.
9. Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
Zmiana przewiduje rozszerzenie zakresu przedmiotowego zadań, na które będzie można przeznaczyć środki Funduszu Rozwoju Kultury, co oznacza de facto zapewnienie możliwości wspierania aktywności turystycznej i kulturoznawczej wszystkich grup społecznych, w tym w szczególności osób niepełnosprawnych, dzieci i młodzieży, osób starszych oraz rodzin w trudnej sytuacji życiowej i finansowej w ramach tzw. turystyki społecznej.
10. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie
Projekt ustawy przewiduje wprowadzenie następujących zmian do powyższej ustawy:
- wprowadzeniu obowiązku określenia w statutach uczniowskich klubów sportowych oraz polskich związków sportowych form działalności podejmowanej w celu zwiększania dostępności dla osób z niepełnosprawnych sportu rozwijanego przez klub, w szczególności sposobów aktywizacji sportowej lub promocji sportu w ich środowisku także w formach dostosowanych komunikacyjnie,
- możliwości przyznania dotacji celowej w całości na wspieranie działalności sportowej osób niepełnosprawnych,
- nałożenie na kluby sportowe obowiązku wydatkowania minimalnej wysokości środków finansowych na realizację deklarowanych i planowanych działań aktywizacyjno-promocyjnych.
11. Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
Do ustawy proponowany jest obowiązek, mówiący że przy udzielaniu zamówienia publicznego na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, w specyfikacji istotnych warunków zamówienia musi zostać wpisana konieczność zapewnienia w środkach transportu rozwiązań technicznych służących zapewnieniu ich dostępności dla osób niepełnosprawnych, w tym w szczególności z niepełnosprawnością ruchową.
12. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
Do ustawy wprowadza się następujące zmiany:
- egzamin państwowy przeprowadza się w formach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, koszty udostępnienia pojazdu pokrywa wojewódzki ośrodek ruchu drogowego,
- osoba niepełnosprawna może w trakcie praktycznej części egzaminu wykorzystać własny pojazd, jeżeli został dostosowany do rodzaju jej niepełnosprawności,
- wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego w trakcie praktycznej części egzaminu na własny koszt zapewniają niezbędną komunikację w formach dostępnych dla osoby niepełnosprawnej.
13. Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej
W ustawie zobowiązuje się podmiot wykonujący działalność leczniczą do podejmowania działań ułatwiających pacjentom niepełnosprawnym korzystanie z pomieszczeń i urządzeń, w szczególności poprzez wprowadzanie racjonalnych usprawnień, o których mowa w art. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r.
14. Ustawa z 9 października 2015 r. o rewitalizacji
Do ustawy wprowadza się następujące zmiany:
- do czynników określających obszar gmin znajdujący się w stanie kryzysowym dodano wykluczenie spowodowane niepełnosprawnością,
- do definicji obszaru zdegradowanego dodaje się obszar, w którym nie funkcjonują rozwiązania techniczne umożliwiające efektywne korzystanie z obiektów budowlanych, w szczególności w zakresie ochrony środowiska i dostępności dla osób z niepełnosprawnościami,
- do opisu planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych dodaje się następujący punkt objaśnienie sposobu rozwiązania problemu dostępności dla osób z niepełnosprawnościami.

 

 

 

Organ odpowiedzialny za opracowanie projektuMIiR
Osoba odpowiedzialna za opracowanie projektuMałgorzata Jarosińska-Jedynak Podsekretarz Stanu
Organ odpowiedzialny za przedłożenie projektu RMMIiR
Planowany termin przyjęcia projektu przez RMII kwartał 2019 r.
Informacja o rezygnacji z prac nad projektem (z podaniem przyczyny)-
Data modyfikacji : 04.01.2019
Rejestr zmian