Wykaz prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów

Numer projektuUD396
Tytuł

Projekt ustawy o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw

Rodzaj dokumentuprojekty ustaw
Informacje o przyczynach i potrzebie wprowadzenia rozwiązań planowanych w projekcie

Ukształtowana w 1998 roku struktura Inspekcji Ochrony Środowiska (IOŚ) w zasadzie w niezmienionej formule funkcjonuje do dnia dzisiejszego. Dwudziestoletnie doświadczenia w funkcjonowaniu IOŚ  jako rządowej administracji zespolonej, w konfrontacji z jej nowymi obowiązkami wynikającymi przede wszystkim z członkostwa Polski w UE oraz innym jakościowo zakresem działania wskazują, że organizacja Inspekcji w obecnym jej kształcie jest nieefektywna i powinna zostać zmodyfikowana pod kątem zracjonalizowania jej struktury i wypracowania nowego systemu finansowania.
Wyniki kontroli przeprowadzanych przez Najwyższą Izbę Kontroli jednoznacznie wskazują w zaleceniach na konieczność wprowadzenia systemowych zmian w zakresie finansowania IOŚ ze względu na niewydolność obecnego systemu, który doprowadził do poważnych dysfunkcji w funkcjonowaniu Inspekcji. I tak dla przykładu Najwyższa Izba Kontroli w raporcie pn. „Działania Inspekcji Ochrony Środowiska na rzecz poprawy jakości wód w rzekach” negatywnie oceniła istniejący model finansowania zadań monitoringu rzek wymagający corocznego aplikowania przez wojewódzkich inspektorów do krajowych funduszy ekologicznych, z niepewnym skutkiem, o środki na ten cel. Ponadto NIK zwracała także uwagę na konieczność zwiększenia przez IOŚ liczby przeprowadzanych kontroli, formułując tego rodzaju zalecenia np. we wnioskach pokontrolnych z kontroli "Zapewnienie przez organy administracji publicznej prawidłowego zagospodarowania odpadów komunalnych" oraz "System zarządzania zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym. Zdaniem NIK potrzeba także większego nadzoru ze strony IOŚ nad obszarem zagospodarowania baterii i akumulatorów oraz zapewnienia Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska również skutecznych instrumentów umożliwiających kontrolę realizacji przez wojewódzkie inspektoraty zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o IOŚ (kontrola "System zarządzania zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym”).
Na potrzebę wzmocnienia Inspekcji zwracała także uwagę branża przedsiębiorców zajmujących się recyklingiem odpadów podczas posiedzenia Senackiej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w lutym 2015r.

Do problemów wymagających rozwiązania należą:
1. Postępujący udział „szarej strefy” w obszarze środowiska, głównie w gospodarowaniu odpadami, związany z porzucaniem odpadów komunalnych i niebezpiecznych w miejscach na ten cel nieprzeznaczonych (np. wyrobiskach, nielegalnych magazynach, itp.), nielegalnym gospodarowaniem odpadami komunalnymi, odzyskiem i recyklingiem odpadów opakowaniowych, demontażem pojazdów wycofanych z eksploatacji czy nielegalnym przemieszczaniem odpadów z zagranicy, jest groźny nie tylko dla środowiska, ale dla całej gospodarki i budżetu państwa. Funkcjonowanie szarej strefy w obszarze środowiska przynosi znaczne straty dla gospodarki kraju i dla budżetu państwa z powodu niezapłaconych podatków czy opłat środowiskowych, a dla środowiska coroczne zmniejszenie bezpieczeństwa ekologicznego państwa poprzez zanieczyszczanie środowiska z powodu niewłaściwego postępowania z odpadami.
W gospodarce odpadami udział szarej strefy w ostatnich latach szybko rośnie i wg szacunków ekspertów branżowych sięga od 30 do 50% ujawnionych obrotów, co jest na poziomie prawie 2 razy wyższym niż szacowany jej udział w gospodarce narodowej. Straty z powodu szarej strefy w gospodarce odpadami szacowane są obecnie przez Krajową Izbę Gospodarczą na ok 2,5 mld złotych rocznie, co stanowi poważne uszczuplenie wpływów do budżetu państwa. Rozwój szarej strefy powiązany jest z corocznym wzrostem liczby podmiotów zajmujących się opłacalną działalnością „odpadową”. Obecnie brakuje skutecznego systemu kontroli i monitoringu, co utrudnia działania wobec szarej strefy.
Przy aktualnym stanie kadrowym IOŚ nie ma możliwości zwiększenia liczby kontroli i szybkiego reagowania na potrzeby społeczeństwa i innych organów w zgłaszanych interwencjach. Funkcjonujący obecnie system przeprowadzania kontroli, określony w ustawie z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców, zakłada konieczność powiadomienia przedsiębiorcy z 7-dniowym wyprzedzeniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli, co negatywnie przekłada się na skuteczność kontroli. Wiele skarg kierowanych przez społeczeństwo do GIOŚ, na działania wioś, odnosi się również do faktu wcześniejszego zawiadamiana przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Wskazując, że na czas od otrzymania owego zawiadomienia do czasu zakończenia czynności kontrolnych, następuje radykalna zmiana w dbałości przedsiębiorcy o środowisko oraz przestrzeganie warunków nakładanych decyzjami innych organów, co po zakończeniu kontroli nie jest normą przestrzeganą. Niekiedy zakres nielegalnych praktyk dotyczy kilku przedsiębiorców powiązanych ze sobą i prowadzących działalność na obszarze kilku województw. Wymaga to zatem koordynacji działań kontrolnych na poziomie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i prowadzenia kontroli krzyżowych podmiotów przez inspektorów z kilku wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska. NIK również wskazuje na zasadność stosowania na szeroką skalę kontroli krzyżowych, które przyczyniają się do likwidacji szarej strefy (kontrola "System zarządzania zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym”).
Ponadto nielegalne działania w zakresie gospodarki odpadami najczęściej są dokonywane poza godzinami pracy IOŚ tj. w godzinach nocnych czy w dni wolne od pracy, a możliwe do zastosowania przez IOŚ podczas kontroli, uprawnienia oraz instrumenty techniczne i prawne są niewystarczające na potrzeby wykrycia sprawców wykroczenia lub przestępstwa oraz zebrania wyczerpującego materiału dowodowego do prowadzenia postępowania administracyjnego. Skuteczne przeciwdziałanie „szarej strefie” wymaga również zwiększenia współpracy z innymi organami kontroli i organami ścigania, w tym dostarczanie im rozszerzonej wiedzy z zakresu ochrony środowiska  by wykorzystać kompetencje wielu organów w celu przeciwdziałania nielegalnym działaniom. Duża liczba ujawnianych corocznie przez IOŚ naruszeń prawa w ochronie środowiska, mimo nakładanych administracyjnych kar pieniężnych świadczy o małej skuteczności kar oraz nieznajomości przepisów prawa przez przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą.

2. Obecnie zadania Państwowego Monitoringu Środowiska (PMŚ) realizowane są głównie przez IOŚ przy udziale środków z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) oraz wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej (wfośigw), pozyskiwanych od 2011 roku za pośrednictwem rezerwy celowej budżetu państwa, przy niewielkim zaangażowaniu środków z budżetu wojewodów. Decyzja co do wysokości środków w danym roku budżetowym na realizację PMŚ jest rozproszona i leży w gestii 17 zarządów poszczególnych funduszy ekologicznych (wfośigw i NFOŚiGW) i w zależności od przyjętych przez nie priorytetów może być w praktyce corocznie inna. W wyniku kontroli działań IOŚ na rzecz poprawy jakości wód w rzekach (nr kontroli P/16/047) Najwyższa Izba Kontroli oceniła negatywnie istniejący model finansowania zadań monitoringu rzek wymagający corocznego aplikowania przez wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska do krajowych funduszy ekologicznych, z niepewnym skutkiem, o środki na ten cel, co nie sprzyjało wykonaniu badań i ocen wód rzek określonych wymogami prawa krajowego i zobowiązaniami wspólnotowymi Polski . Obecnie funkcjonujący rozproszony system przyznawania środków funduszy ekologicznych na zadania PMŚ może spowodować, iż Polska nie będzie w stanie wypełnić zobowiązań dotyczących gromadzenia i sprawozdawczości danych monitoringowych. Tym samym, nie będzie w stanie zapewnić danych stanowiących podstawę do oceny efektywności polityki środowiskowej zarówno na poziomie krajowym, jak i Unii Europejskiej.

3. Istniejące obecnie rozwiązanie prawno-organizacyjne realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska przez GIOŚ oraz 16 wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska jak również funkcjonowanie w ramach wioś 16 laboratoriów badawczych, ulokowanych de facto w strukturach administracji zespolonej wojewody, nie pozwala na optymalizację i elastyczność w prowadzeniu badań monitoringowych i wykonywaniu kontroli, w tym ponadregionalną specjalizację kosztochłonnych i wymagających wysokich umiejętności analiz laboratoryjnych. Wobec rosnącej liczby zadań monitoringowych wynikających z dyrektyw UE jak również kontroli z pomiarem istnieje potrzeba zapewnienia większej efektywności i elastyczności organizacyjnej systemu pomiarów monitoringowych kontrolnych oraz badań laboratoryjnych wykonywanych przez Inspekcję Ochrony Środowiska. Obecny „rozproszony” sposób funkcjonowania sieci pomiarowych oraz działalności laboratoryjnej ograniczony przestrzennie wg. podziału administracyjnego nie pozwala na taką elastyczność i ponadregionalną specjalizację badań.

4. Istniejący system finansowania IOŚ nie pozwala na relokację środków finansowych zarówno pomiędzy wojewódzkimi inspektoratami ochrony środowiska, jak i pomiędzy nimi a Głównym Inspektoratem Ochrony Środowiska. Stwarza to dysproporcje finansowe pomiędzy poszczególnymi jednostkami i uniemożliwia racjonalne wykorzystywanie zasobów, adekwatnie do potrzeb uwarunkowanych czynnikami lokalnymi (np. liczba zakładów do kontroli, zurbanizowanie i ukształtowanie terenu, liczba stref monitoringowych etc.).W istniejącym systemie prawnym nie jest możliwa optymalizacja kosztów działania służb ochrony środowiska. Obecne finansowanie przez budżet państwa zadań wykonywanych przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska (IOŚ) nie jest skorelowane i przebiega dwutorowo. GIOŚ)i wioś finansowane są z odrębnych części budżetu państwa, których dysponentami są różne organy. Należy wyraźnie podkreślić, iż środki budżetowe na działalność Inspekcji Ochrony Środowiska przyznawane są bez żadnej koordynacji merytorycznej ze strony Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, kierującego działalnością Inspekcji.
Dla realizacji w IOŚ coraz bardziej złożonych zadań kontrolnych i monitoringowych, wynikających z przepisów unijnych potrzebni są wysokiej klasy pracownicy merytoryczni, którzy będą przygotowani do wykonywania zadań. Obecnie przy bardzo wysokiej fluktuacji kadr w wojewódzkich inspektoratach ochrony środowiska największe problemy dotyczą pozyskania pracowników z doświadczeniem w zakresie szeroko pojętej gospodarki odpadami, oczyszczania ścieków, ochrony powietrza oraz technologów do należytego realizowania kontroli instalacji objętych obowiązkiem posiadania pozwolenia zintegrowanego (IPPC) w różnych gałęziach przemysłu, zadań związanych z przeciwdziałaniem skutkom poważnych awarii przemysłowych, jak również wykonywania wysoko specjalistycznych badań, w tym analiz laboratoryjnych, w szczególności chromatograficznych, dla celów monitoringu środowiska. Potrzeby kadrowe dla wioś i GIOŚ zostały oszacowane z wyraźnym wskazaniem, że po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej liczba zadań Inspekcji wynosiła 120, podczas gdy obecnie wynosi ponad 300, przy porównywalnym poziomie zatrudnienia. Planowanie nowych zadań dla GIOŚ i wioś, które wynikają z transpozycji dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej, nie przekłada się na zabezpieczenie środków finansowych z budżetu państwa, w tym na zatrudnienie nowych pracowników. Akty prawa krajowego transponujące nowe przepisy powstają bez wskazywania skutków finansowych dla jednostek Inspekcji realizujących nowe zadania. Taki brak stabilizacji finansowej dla realizacji ustawowych zadań Inspekcji Ochrony Środowiska stwarza ryzyko nieosiągnięcia zaplanowanych celów, a tym samym zmniejsza bezpieczeństwo ekologiczne obywateli.

5. Brak spójności pomiędzy stanem prawnym (art. 2 ust.2  ustawy o IOŚ) a stanem faktycznym w zakresie sprawowania przez  ministra właściwego ds. środowiska zwierzchniego nadzoru nad wykonywaniem zadań Inspekcji (o których mowa w ust. 1). We wcześniejszych nowelizacjach ustawy o IOŚ z 1991 r. nie zmieniono zapisu dotyczącego nadzoru Ministra nad zadaniami IOŚ mimo, że faktycznie nie ma on możliwości jego sprawowania ze względu na funkcjonowanie wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska w strukturze administracji rządowej zespolonej. To wojewoda, jako zwierzchnik rządowej administracji zespolonej w województwie (w tym wioś), kieruje i koordynuje jej działalnością, kontroluje działalność, zapewnia warunki do efektywnego działania, odpowiada za rezultaty jej działania.

Niewystarczające środki budżetowe oraz brak gwarancji uzyskania środków z funduszy ekologicznych na szczeblu wojewódzkim powoduje wiele utrudnień w realizacji ustawowych zadań Inspekcji oraz zagrożenie dekapitalizacją bazy laboratoryjnej i sprzętu pomiarowo-kontrolnego. Mając na uwadze konieczność zapewnienia rzetelnych informacji i ocen stanu środowiska, stanowiących jednocześnie dla innych instytucji i jednostek zarządzających środowiskiem, podstawę do podejmowania działań zapobiegawczych i ograniczających zanieczyszczenie środowiska konieczne jest zapewnienie ciągłości badań w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska.
W świetle powyższego należy wyraźnie stwierdzić, że istniejący model organizacyjno-finansowy funkcjonowania Inspekcji Ochrony Środowiska nie zapewnia skutecznej realizacji jej statutowych zadań, a także daleki jest od optymalnego systemu jej finansowania.

Istota rozwiązań ujętych w projekcie

Zasadniczym celem projektowanej ustawy jest zwiększenie bezpieczeństwa ekologicznego obywateli, zapewnienie stabilnego systemu finansowania badań i ocen stanu środowiska oraz wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez wyeliminowanie szarej strefy w gospodarce odpadami. Aby zrealizować ten cel, proponuje się następujące rozwiązania:

1. W celu zwiększenia skuteczności kontroli i wyeliminowania szarej strefy w obszarze środowiska, w tym  w gospodarce odpadami proponuje się wzmocnienie działań kontrolnych Inspekcji poprzez:
a) umożliwienie prowadzenia na terenie całego kraju kontroli, inicjowanych z poziomu Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, przez wyspecjalizowane zespoły kontrolne złożone z inspektorów z różnych terytorialnie wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska. Tego rodzaju rozwiązanie stwarza prawne i organizacyjne możliwości wykonywania tzw. kontroli krzyżowych, które są niezbędne dla efektywnej walki z szarą strefą w obszarze gospodarki odpadami na obszarze kilku województw oraz w stosunku do najbardziej uciążliwych podmiotów korzystających ze środowiska.  Udział Inspekcji w przeciwdziałaniu negatywnym zjawiskom na rynku odpadów jest znaczący i od jej aktywności kontrolnej w dużej mierze zależy stan przestrzegania wymogów ochrony środowiska przez przedsiębiorców z branży odpadowej;
b) wzmocnienie kadrowe Inspekcji w celu skutecznego wykonywania zwiększonej liczby kontroli wynikających m.in. z wpływających do IOŚ interwencji i wniosków dot. szarej strefy. Postuluje się wprowadzenie dla inspektorów ochrony środowiska możliwości wykonywania kontroli w systemie całodobowym tj. pracy zmianowej, pozwalającej na przeprowadzanie kontroli również w porze nocnej. Dotyczy to w szczególności przypadków nieprzestrzegania przez przedsiębiorców przepisów korzystania ze środowiska, czy wręcz przeciwdziałaniu przestępstwom lub wykroczeniom, powodujących występowanie zagrożeń dla życia bądź zdrowia ludzi lub dla środowiska;
c) umożliwienie prowadzenia kontroli interwencyjnych przez inspektorów ochrony środowiska bez wcześniejszego zawiadomienia o zamiarze jej przeprowadzenia (obowiązek powiadamiania z 7-dniowym wyprzedzeniem pozostałby dla kontroli planowanych); rozszerzenie uprawnień inspektorów IOŚ podczas wykonywania kontroli oraz umożliwienie prowadzenia czynności rozpoznawczych lub operacyjnych z wykorzystaniem instrumentów technicznych i prawnych na potrzeby postępowania administracyjnego;
d) zapewnienie inspektorowi IOŚ pomocy innych organów kontroli lub Policji w toku wykonywania czynności kontrolnych. Działania te rozszerzają współpracę z innymi organami kontrolnymi i stanowiłyby uzupełnienie narzędzi służących eliminowaniu szarej strefy, obok wzmocnienia obszaru kontrolnego Inspekcji;
e) zwiększenie wysokości stawek administracyjnych kar pieniężnych wymierzanych za naruszenia wymagań ochrony środowiska, określonych w przepisach innych ustaw, co będzie stanowiło narzędzie wzmacniające egzekwowanie przestrzegania prawa i przyczyni się do skutecznej walki z szarą strefą oraz zwiększenia wpływów do budżetu państwa;
f) objęcie działaniami edukacyjnymi z zakresu korzystania ze środowiska inne organy i instytucje (np. Krajową Administrację Skarbową, Inspekcję Transportu Drogowego, Straż Graniczną, Policję, Prokuraturę, sądownictwo, samorządy) oraz przedsiębiorców. Działania te umożliwiłyby dostarczenie wiedzy merytorycznej z zakresu ochrony środowiska innym organom w tym współpracującymi z IOŚ przy eliminowaniu nielegalnych praktyk w gospodarowaniu odpadami. Szeroka działalność edukacyjna miałaby na celu ograniczenie sytuacji naruszeń prawa oraz podniesienie konkurencyjności przedsiębiorców, co stanowiłoby przeciwwagę dla wzmożenia działalności inspekcyjnej ukierunkowanej na eliminacje szarej strefy w ochronie środowiska. Inspekcja Ochrony Środowiska z jednej strony prowadziłaby działania kontrolne z drugiej zaś, bazując na doświadczeniu praktycznym zdobytym podczas działalności inspekcyjnej, edukowałaby podmioty w zakresie stosowania przepisów o ochronie środowiska. Ww. działania byłyby prowadzone przez komórkę umieszczoną w ramach struktur centralnych Inspekcji. Szkolenia miałyby charakter zestandaryzowany oparty na b-learningu (multimedialne warsztaty uzupełnione o konwencjonalne szkolenia). Szkolenia oparte byłyby na doświadczeniach praktycznych Inspekcji oraz wypracowanych dobrych praktykach. Komórka działałaby w oparciu o pozyskiwane fundusze europejskie oraz inne fundusze pomocowe.

2. W celu zapewnienia stałego mechanizmu finansowania zadań PMŚ, w projekcie niniejszej ustawy przyjęto rozwiązanie polegające na dofinansowaniu zadań PMŚ ze środków NFOŚiGW pozyskiwanych za pośrednictwem rezerwy celowej. Taki mechanizm usprawni realizację zadań badawczo-pomiarowych PMŚ, które, ze względu na specyfikę badań monitoringowych, wymagają konieczności ich realizacji w sposób cykliczny, w odpowiednim reżimie czasowym, często od początku stycznia lub w określonych porach okresu wegetacyjnego, co jest niezbędne do wykonania oceny stanu poszczególnych komponentów środowiska Zaproponowane w projekcie niniejszej ustawy rozwiązania prawno-organizacyjne odpowiadające na problem  wskazany w ppkt 3 w pkt 1 OSR to:
a) utworzenie na poziomie centralnym jednolitej krajowej sieci monitoringu środowiska, w oparciu o Wydziały Monitoringu Środowiska i Laboratoria oraz Pracownie Badawcze funkcjonujące obecnie w strukturach wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska, finansowanej z jednego źródła budżetu państwa w ramach jednego dysponenta budżetowego – Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Ustanowienie krajowej sieci monitoringu środowiska, działającej ponadregionalnie, pozwoli zoptymalizować koszty systemów pomiarowych oraz zapewni jego jednolitość i niezawodne skuteczne funkcjonowanie;
b) powołanie w strukturze GIOŚ centralnego laboratorium badawczego z wyspecjalizowanymi oddziałami regionalnymi co pozwoli na optymalizację i elastyczność w prowadzeniu badań monitoringowych i wykonywaniu kontroli oraz krajowych laboratoriów referencyjnych dla potrzeb  monitoringu stanu środowiska, które wzmocnią system zarządzania jakością w krajowej sieci monitoringu środowiska.

Utworzenie nowej struktury funkcjonowania monitoringu środowiska opartej o jednolitą krajową sieć monitoringu środowiska oraz centralne laboratorium badawcze z wyspecjalizowanymi oddziałami regionalnymi w strukturze GIOŚ pozwoli na priorytetyzację i optymalizację zadań monitoringowych, szczególnie w zakresie monitoringu wód i powietrza, co umożliwi wykonywanie najtrudniejszych i najkosztowniejszych badań, m.in. nowych substancji chemicznych w wodach powierzchniowych wynikających z konieczności wdrożenia od stycznia 2019r. przepisów dyrektywy 2013/39/UE.
Centralnie zarządzany i kadrowo wzmocniony system monitoringu środowiska – oparty o centralne laboratorium badawcze oraz krajową sieć monitoringu środowiska – umożliwi większą elastyczność oraz ponadregionalną specjalizację kosztochłonnych i wymagających wysokich umiejętności analiz laboratoryjnych. Zaproponowane w ustawie wzmocnienie monitoringu przewiduje również  dalsze wzmocnienie systemu zapewnienia i kontroli jakości w badaniach monitorignowych poprzez utworzenie krajowych laboratoriów referencyjnych ds. wód, hałasu oraz PEM i pozwoli wprowadzić wspólny, jednolity system zarządzania jakością, zapewniając wysoką jakość i porównywalność wyników na obszarze całego kraju.
Proponowane w projekcie rozwiązanie w postaci jednolitej krajowej sieci monitoringu środowiska i ulokowanego w strukturze GIOŚ centralnego laboratorium z wyspecjalizowanymi oddziałami zapewni skuteczność i kompletność wykonywania obowiązków monitoringowych wynikających z przepisów dyrektyw UE oraz pozwoli na ocenę skuteczności działania narzędzi kontrolnych Inspekcji wobec korzystających ze środowiska jak również ocenę efektywności działania planów i programów naprawczych wdrażanych przez zarządzających środowiskiem, w szczególności samorządy.
Rozwiązanie przewiduje przejęcie przez GIOŚ pracowników wioś uczestniczących w realizacji zadań PMŚ i działalności laboratoryjnej, jak również mienia wioś niezbędnego do realizacji tych zadań. Tak zorganizowany system monitoringu środowiska na poziomie krajowym zagwarantuje dostarczenie kompleksowej i rzetelnej informacji dla zarządzających środowiskiem w Polsce, co z kolei pozwoli na zwiększenie bezpieczeństwa ekologicznego obywateli.

3. Zapewnienie stabilnego systemu organizacji oraz finansowania działalności kontrolnej i monitoringowej, a także odpowiedniego poziomu zatrudnienia i wynagrodzenia pracowników IOŚ poprzez:
a) finasowanie zadań Inspekcji Ochrony Środowiska z budżetu państwa,
b) zwiększenie liczby etatów oraz środków finansowych na wynagrodzenia dla pracowników IOŚ co pozwoli na dostosowywanie polityki kadrowej do szybko zmieniających się potrzeb i narastających zadań o charakterze interdyscyplinarnym, w tym umożliwi przeciwdziałanie dużej rotacji pracowników i pozyskanie z rynku wysoko wykwalifikowanych specjalistów,
c) przyjęcie struktury zatrudnienia opartej z jednej strony o korpus służby cywilnej, z drugiej zaś o pracowników zatrudnionych poza korpusem, w skład których wchodzić będą inspektorzy ochrony środowiska oraz pracownicy laboratoriów, wykonujący pracę w trybie zmianowym.

Od Inspekcji wymagać należy większej efektywności organizacyjnej i finansowej w związku z wykonywaniem  zadań publicznych w dziedzinie ochrony środowiska w kontekście zarówno aktualnych wymogów prawa UE, jak i też w związku ze wzrastającymi zagrożeniami środowiskowymi. Temu celowi służyć ma wdrożenie nowych rozwiązań prawno-organizacyjnych, zarówno w obszarze kontrolnym, jak i monitoringowym, realizowanym przez IOŚ.
Projektowane rozwiązania pozwolą na skuteczne prowadzenie działań kontrolnych, zwłaszcza w obszarze tzw. szarej strefy, co powinno przyczynić się do wzrostu wpływów do budżetu państwa, a także przyczynią się do wzmocnienia i ujednolicenia systemu monitoringu stanu środowiska w Polsce.

4. Proponuje się uchylenie art. 2 ust. 2 ustawy o IOŚ zakładającego zwierzchni nadzór ministra właściwego do spraw środowiska nad wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o IOŚ. Uchylenie tego przepisu uporządkuje i zharmonizuje stan prawny ze stanem faktycznym (w związku z podległością wioś w aspekcie organizacyjno-finansowym wojewodzie). Zachowanie przepisów dotyczących nadzoru Ministra Środowiska nad Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska (będącym centralnym organem administracji rządowej), który z kolei ustala kierunki działań IOŚ, może wydawać wioś polecenia dotyczące podejmowania określonych czynności, dokonuje analiz i ocen w obszarze objętym zakresem działania IOŚ, jest w sytuacji zespolenia służb wystarczającym i stosowanym w prawodawstwie dotyczącym innych inspekcji, rozwiązaniem.

Organ odpowiedzialny za opracowanie projektu
Osoba odpowiedzialna za opracowanie projektuSławomir Mazurek Podsekretarz Stanu
Organ odpowiedzialny za przedłożenie projektu RM
Planowany termin przyjęcia projektu przez RMII kwartał 2018 r. - ZREALIZOWANY Rada Ministrów przyjęła 22 czerwca 2018 r. w trybie obiegowym
Informacja o rezygnacji z prac nad projektem (z podaniem przyczyny)-
Data modyfikacji : 09.07.2018
Rejestr zmian