Wykaz prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów

Numer projektuUD527
Tytuł

Projekt ustawy o zatrudnieniu wspomaganym

 

 

Rodzaj dokumentuprojekty ustaw
Informacje o przyczynach i potrzebie wprowadzenia rozwiązań planowanych w projekcie

 

Wydanie ustawy o zatrudnieniu wspomaganym odpowiada na potrzebę konieczności objęcia szczególnym wsparciem tych grup osób niepełnosprawnych, które mają największe trudności w samodzielnym znalezieniu, podjęciu i utrzymaniu zatrudnienia.
Przygotowywane rozwiązanie wynika z Mapy drogowej budowy systemu wsparcia osób niepełnosprawnych i ich rodzin, zaprezentowanej przez panią Elżbietę Rafalską, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej i panią Teresę Czerwińską, Minister Finansów w dniu 15 maja 2018 r. Wskazane jest ono wprost w Pakiecie społecznej odpowiedzialności, stanowiącym drugi filar Mapy. Wpisuje się również w jej trzeci filar, jakim jest Program Dostępność+, poprzez umożliwianie osobom niepełnosprawnym równych szans w osiąganiu pozycji społecznej i zawodowej oraz możliwości samodzielnego funkcjonowania i udziału w tak istotnej sferze życia jaką jest praca.
Projekt ustawy o zatrudnieniu wspomaganym jest odpowiedzią na oczekiwania i potrzeby środowisk zrzeszających osoby niepełnosprawne i ich rodziny, jak również pracodawców. Obecnie stopa bezrobocia zbliża się do poziomu uznawanego za naturalny dla polskiej gospodarki, zatem coraz mniejsza staje się grupa osób, które mogą zmienić status z osoby bezrobotnej na pracującą. W tej sytuacji istnieje konieczność sięgnięcia po dotychczas niewykorzystane zasoby rynku pracy – osoby bierne zawodowo, w tym również, jako że jednym z najczęściej spotykanych powodów pozostawania w bierności zawodowej jest choroba lub niesprawność, osoby niepełnosprawne.
Osoby z orzeczoną niepełnosprawnością nie stanowią jednorodnej grupy na rynku pracy. Według danych pochodzących z Badania Aktywności Ekonomicznej Ludności GUS wśród populacji osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym w III kwartale 2018 r. najniższe współczynniki aktywności zawodowej i zatrudnienia zanotowano wśród osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – odpowiednio: 11,2% (współczynnik aktywności zawodowej) i 10,7% (wskaźnik zatrudnienia). W tej grupie stopa bezrobocia wyniosła – 4,8%. Wśród osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wymienione wyżej wskaźniki wyniosły odpowiednio: 32,3%, 30,2%, i 6,7%, natomiast wśród osób o lekkim stopniu niepełnosprawności – 42,6%, 39,4% i 7,5%.
Nie tylko stopień niepełnosprawności ma negatywny wpływ na sytuację osób niepełnosprawnych na rynku pracy, lecz także rodzaj i przyczyna niepełnosprawności. Według danych z powiatowych urzędów pracy wśród grupy niepełnosprawnych zarejestrowanych jako osoby bezrobotne lub poszukujące pracy powyżej 12 miesięcy figurowało łącznie 72305 osób z czego 55,7% stanowiły osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności, 39% osoby z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, a 5,3% osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności. 15,8% wszystkich niepełnosprawnych zarejestrowanych jako bezrobotni i poszukujący pracy nie pozostający w zatrudnieniu stanowiły osoby z chorobami psychicznymi.
Wiele z tych osób niejednokrotnie chce być zaangażowanymi w działalność zarobkową, nie są one jednak w stanie przezwyciężyć barier związanych z podjęciem pracy. Warto tu także wspomnieć, że znaczącym problemem, cechującym zbiorowość osób niepełnosprawnych, jest bierność zawodowa. Jest ona tym większa im wyższy stopnień niepełnosprawności oraz cięższy, bardziej złożony jej charakter.
Projektowana ustawa podejmuje próbę zaktywizowania szczególnie trudnej grupy osób niepełnosprawnych, tej, której problem bierności dotyka częściej niż pozostałych osób niepełnosprawnych.
Występowanie jednego ze szczególnych schorzeń – w tym zwłaszcza choroby psychicznej, ale również chorób narządu wzroku, a w dalszej kolejności zaburzeń głosu, mowy, choroby słuchu oraz epilepsja, zwiększają ryzyko bezrobocia.
Przesłanki te brane były pod uwagę przy projektowaniu rozwiązań ustawowych, w tym związanych z grupą docelową, zakładanymi efektami i wskaźnikami.
Ponadto, jak już wskazano, część schorzeń (w szczególności całościowe zaburzenia rozwojowe) są przyczyną bierności zawodowej, a co za tym idzie – niskiego udziału osób je posiadających w statystykach powiatowych urzędów pracy.
Projektowana ustawa ma na celu walkę z biernością zawodową osób posiadających schorzenia szczególnie utrudniające podjęcie aktywności zawodowej – całościowe zaburzenia rozwojowe, chorobę psychiczną, epilepsję, choroby narządu wzroku, zaburzenia mowy i choroby słuchu.
Celem projektowanej ustawy jest również zapewnienie stałość finansowania zatrudnienia wspomaganego, co w przypadku osób ze szczególnymi schorzeniami (takimi m.in. jak choroba psychiczna czy upośledzenie umysłowe) jest niezbędne do podjęcia przez nie aktywności zawodowej. Ponadto ustawa ujednolica standardy świadczenia usługi i określa ramy czasowe trwania poszczególnych etapów zatrudnienia wspomaganego. Określa warunki też jakie powinien spełnić kandydat na trenera pracy. Wprowadza również mechanizmy ujednolicające standardy pracy trenera pracy.

 

 

Istota rozwiązań ujętych w projekcie

1. Zatrudnienie wspomagane to rozwiązanie, które ma być odpowiedzią na wyznawania pojawiające się wobec rynku pracy oraz osób niepełnosprawnych biernych zawodowo. Usługa ma być formą aktywizacji zawodowej, która uzupełni dotychczas istniejące rozwiązania z zakresu rehabilitacji zawodowej. Zakłada ono indywidualną pracę trenera pracy z osobą niepełnosprawną przy maksymalnym jej włączeniu w całość procesu decyzyjnego dotyczącego zatrudnienia. Zatrudnienie wspomagane ma być prowadzone we współpracy z pracodawcami, instytucjami rynku pracy oraz podmiotami realizującymi zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych.
2. Idea zatrudnienia wspomaganego opierają się na zindywidualizowanym procesie wdrażania osoby niepełnosprawnej na rynek pracy, w trakcie którego wyróżnić można etap:
1) przygotowania do pracy (etap 1) obejmujący:
a) zaangażowanie – w ramach którego następuje włączenie osoby uprawnionej do zatrudnienia wspomaganego oraz określenie potrzeb, trudności i możliwości w zakresie znalezienia, podjęcia i utrzymania zatrudnienia przez osobę uprawnioną,
b) utworzenie profilu zawodowego – w ramach którego następuje określenie zakresu niezbędnego wsparcia w tym identyfikację umiejętności, kompetencji i predyspozycji osoby uprawnionej, ułatwiającej jej aktywny wybór zajęcia zgodnego z jej zainteresowaniami, aspiracjami, potrzebami, możliwościami i doświadczeniem,
c) poszukiwanie pracy – w ramach którego następuje wsparcie osoby uprawnionej w tworzeniu dokumentów aplikacyjnych, przygotowaniu do rozmowy rekrutacyjnej, korzystaniu z usług i instrumentów rynku pracy, poszukiwanie i nawiązanie kontaktów z pracodawcami oraz zachęcaniu pracodawców do zatrudnienia osoby uprawnionej,
d) podjęcie zatrudnienia – w ramach którego następuje ustalenie zasad współpracy pomiędzy osobą uprawnioną, pracodawcą i trenerem oraz wsparcie osoby uprawnionej i pracodawcy w procedurach zatrudnienia
– kończący się w dniu zatrudnienia osoby niepełnosprawnej;
2) wsparcia w miejscu pracy (etap 2) obejmujący:
a) zapoznanie osoby uprawnionej z warunkami pracy oraz obowiązkami na stanowisku pracy,
b) udzielanie osobie uprawnionej i pracodawcy pomocy w adaptacji w miejscu pracy,
– kończący się uzyskaniem przez osobę niepełnosprawną zdolności do samodzielnego utrzymania zatrudnienia;
3) monitoringu (etap 3) obejmujący:
a) monitorowanie sytuacji osoby uprawnionej w okresie zatrudnienia,
b) dokonywanie okresowych ocen osoby uprawnionej pozwalających sprawdzać jakość jej pracy, poziom zaangażowania i motywacji,
c) podejmowanie odpowiednich działań, w stosunku do osoby uprawnionej i jej pracodawcy, mających na celu utrzymanie osoby uprawnionej w zatrudnieniu.
Projekt ustawy o zatrudnieniu wspomaganym zakłada, że poszczególne etapy usługi będą trwały przez określony czas: etap pierwszy maksymalnie 24 miesiące, etap drugi maksymalnie 4 miesiące, etap 3 maksymalnie 12 miesięcy (w wyjątkowych przypadkach, po decyzji powiatowego urzędu pracy, może on zostać wydłużony o czas niezbędny do jego realizacji). Łącznie zakładany czas wspierania osoby niepełnosprawnej w usłudze nie powinien być dłuższy niż 40 miesięcy. Przy czym jest to okres maksymalny, który ulega skróceniu, jeżeli osoba niepełnosprawna szybciej podejmie pracę lub usamodzielni się na stanowisku pracy.
3. Doświadczenia światowe, jak i polskie podnoszą postulat ograniczenia katalogu beneficjentów zatrudnienia wspomaganego do grupy osób niepełnosprawnych, dla której jest to niezbędne. Realizacja zatrudnienia wspomaganego dla danej osoby niepełnosprawnej konieczna jest natomiast tylko wówczas, gdy – aby osiągnąć zatrudnienie – musi ona przejść/wziąć udział we wszystkich etapach tej usługi. Jeżeli nie jest konieczne wspieranie jej na którymś z ww. etapów, oznacza to, że aby podjąć zatrudnienie nie musi z niej korzystać, może natomiast, a tym samym wystarczające dla niej jest, skorzystanie z innych, dostępnych w ramach funkcjonującego systemu wsparcia, instrumentów rehabilitacji zawodowej (np. doradztwa zawodowego czy pośrednictwa pracy świadczonego przez powiatowy urząd pracy).
Sformułowana w projekcie ustawy grupa docelowa została wybrana z uwzględnieniem wyżej omówionych przesłanek, w taki sposób aby mogły skorzystać z niej wyłącznie osoby, które mają największe trudności w samodzielnym wejściu i utrzymaniu się na rynku pracy i które bez wsparcia trenera pracy, na wszystkich etapach usługi, nie miałyby szansy na zatrudnienie. W związku z tym, w projekcie zaproponowano aby zatrudnienie wspomagane kierowane było do osób, w odniesieniu do których orzeczono:
a)   upośledzenie umysłowe, chorobę psychiczną, epilepsję, chorobę narządu wzroku, całościowe zaburzenia rozwojowe lub zaburzenia głosu, mowy i choroby słuchu – w przypadku zaliczenia ich do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności lub
b)  upośledzenie umysłowe, chorobę psychiczną, epilepsję lub całościowe zaburzenia rozwojowe – w przypadku zaliczenia ich do lekkiego stopnia niepełnosprawności.
W związku z tym, że celem tego instrumentu mam być podjęcie przez osobę niepełnosprawną pracy założono, że skorzystać z niego będą mogły wyłącznie osoby w wieku aktywności zawodowej. Szczegółowe dane dotyczące szacunkowej grupy osób niepełnosprawnych, które potencjalnie mogą skorzystać z zatrudnienia wspomaganego przedstawiono szerzej w Metodologii sporządzenia oceny skutków regulacji do projektu ustawy o zatrudnieniu wspomaganym.
Należy tu jeszcze wyjaśnić, że pomimo tego, iż kluczową grupą osób niepełnosprawnych, do której kierowane jest zatrudnienie wspomagane są osoby bierne zawodowo, to ze względu na konieczność zapewnienie prawidłowego funkcjonowania instrumentu, transparentności realizowanych działań oraz przepływów finansowych, w projektowanej regulacji przyjęto, że aby skorzystać z usługi należy posiadać status osoby bezrobotnej lub poszukującej pracy niepozostającej w zatrudnieniu. Takie rozwiązanie nie wyłącza jednak konieczności objęcia planowanymi działaniami osób niepełnosprawnych biernych zawodowo. Przeciwnie, przewidując dodatkowe zachęty (premia) dla podmiotów realizujących usługę, zmierza do doprowadzenie potencjalnych klientów do rejestracji w urzędzie pracy a dalej, przy założeniu spełnienia innych koniecznych wymagań, do zatrudnienia wspomaganego.
4. Uzasadniając decyzję dotyczącą przypisania niektórych zadań z zakresu zatrudnienia wspomaganego wojewodzie, należy wskazać, że kierowano się analogią do rozwiązań funkcjonujących aktualnie na gruncie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w której to właśnie wojewoda weryfikuje a następnie nadaje statusy zakładom pracy chronionej i zakładom aktywności zawodowej. W związku z tym, również z tego względu, właśnie temu organowi przypisano konieczność prowadzenia rejestru agencji zatrudnienia.
5. Projekt ustawy zakłada, że powiatowy urząd pracy będzie zobowiązany do oceny, czy dana osoba niepełnosprawna, spełniająca wymogi określone w ustawie, potrzebuje szczególnego wsparcia w postaci usługi zatrudnienia wspomaganego, na wszystkich jej etapach. Urząd ten w trakcie dokonania oceny, będzie mógł skorzystać ze wsparcia trenera pracy. Podstawą skierowania do zatrudnienia wspomaganego będzie ustalenie, że nie jest możliwa aktywizacja zawodowa osoby niepełnosprawnej bez skorzystania przez nią ze wsparcia na każdym z etapów zatrudnienia wspomaganego.
Skierowanie ma stanowić podstawę objęcia osoby usługą oraz uruchomienia finansowania. Powiatowy urząd pracy, wydając skierowanie, będzie zobowiązany do rekomendowania agencji zatrudnienia wspomaganego, posiadającej wolne miejsca.
6. Podmiotem realizującym usługę zatrudnienia wspomaganego będą agencje zatrudnienia wspomaganego. Agencją będzie mógł być podmiot, utworzony przez gminę, powiat lub organizację pozarządową nie działającą w celu osiągniecia zysku, której statutowym zadaniem jest rehabilitacja zawodowa i społeczna osób niepełnosprawnych, wyodrębniony organizacyjnie i finansowo, wpisany do rejestru agencji, świadczący usługę zatrudnienia wspomaganego. Warunkiem wpisu będzie m.in. posiadanie odpowiedniego personelu (w tym co najmniej dwóch trenerów pracy, psychologa, doradcy zawodowego, pośrednika pracy) czy dysponowanie lokalem.
Agencje będą odpowiedzialne m.in. za organizację pracy trenerów pracy, wspieranie trenerów w realizacji ich zadań oraz zapewnienie i organizację pracy innych specjalistów w procesie zatrudnienia wspomaganego. Będą one również odpowiedzialne za świadczenie usługi na właściwym poziomie.
Projekt ustawy o zatrudnieniu wspomaganym zwiera szczegółowe regulacje dotyczące warunków nabywania statusu agencji, jego utraty, sposobu finansowania tych podmiotów, zakresu ich odpowiedzialności oraz zadań i kompetencji.
Warto tu jeszcze wskazać, że wybór agencji realizującej usługę zatrudnienia wspomaganego, zgodnie z projektowaną ustawą, dokonywany będzie na gruncie już istniejących już rozwiązań, jakimi są przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450). Oparto się więc na regulacji, która jest znana i powszechnie stosowana w praktyce.
Projekt ustawy zakłada objęcie osoby uprawnionej wsparciem na wszystkich trzech etapach zatrudnienia wspomaganego. Proponowane rozwiązania pozwolą agencjom na poszukiwanie potencjalnych kandydatów do zatrudnienia wspomaganego jeszcze przed formalnym rozpoczęciem realizacji usługi. Mechanizm finansowania będzie natomiast motywował agencje do podejmowania działań w najbardziej skuteczny sposób.
7. Najistotniejszą osobą w procesie zatrudnienia wspomaganego, będzie trener pracy – odpowiedzialny m.in. za znalezienie kandydata do usługi, wsparcie na wszystkich etapach jej realizacji oraz przygotowanie i podjęcie przez niego aktywności zawodowej.
Ze względu na kluczową rolę trenera pracy oraz wagę problemów, z jakimi będzie musiał się on mierzyć, wprowadzono certyfikację trenerów oraz mechanizm ujednolicenia standardów ich szkoleń.
W projekcie ustawy zdecydowano się na wprowadzenie państwowego egzaminu na trenera pracy, przeprowadzanego przez wojewodę. Podkreślić należy, że środowiska związane z zatrudnieniem wspomaganym, dostrzegły już wcześniej potrzebę ujednolicenia kwalifikacji trenera pracy. Polska Federacja Zatrudnienia Wspomaganego złożyła do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego wniosek o wpis kwalifikacji „Wspieranie osób z niepełnosprawnością w wyborze, znalezieniu i utrzymaniu na otwartym rynku pracy metodą zatrudnienia wspomaganego” do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji (ZSK).
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że: „Proponuje się, aby warunkiem świadczenia usługi trenera pracy było odbycie przez zatrudnionych w organizacji trenerów pracy, specjalistycznego szkolenia potwierdzonego otrzymaniem zaświadczenia. Uzyskaniem kwalifikacji «Wspieranie osób z niepełnosprawnością w wyborze, znalezieniu i utrzymaniu na otwartym rynku pracy metodą zatrudnienia wspomaganego», powinno odpowiadać uzyskaniem zaświadczenia z rekomendowanego w raporcie OSR szkolenia dla kandydatów na trenerów pracy”. Z powyższego wynika, że wnioskodawca zauważył potrzebę ujednolicenia standardów obowiązujących trenerów pracy oraz formalnego potwierdzania nabytych przez nich umiejętności i kwalifikacji.
W ocenie projektodawcy, egzamin państwowy zapewni jednolitość standardów pracy trenera pracy – egzamin ma zostać poprzedzony szkoleniem. W projekcie ustawy przewidziano delegację ustawową do wydania aktu wykonawczego, regulującego sposób przeprowadzania egzaminu oraz umiejętności i kwalifikacje podlegające weryfikacji.
Z uwagi na społeczną doniosłość zawodu trenera pracy, konieczne jest pozostawienie do wyłącznej kompetencji ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, zakresu i sposobu przeprowadzania egzaminu na trenera pracy. Z dotychczasowej obserwacji środowisk związanych z zatrudnieniem wspomaganym wynika, że sposób świadczenia pracy przez trenera pracy nie jest jednolity, pożądane jest natomiast zapewnienie identycznego standardu, również z uwagi na konieczność świadczenia usługi wszędzie na tym samym poziomie.
Jednocześnie, formalna weryfikacja kwalifikacji kandydata na trenera pracy, pozwoli na dopuszczenie do tego zawodu osoby już posiadające odpowiednią wiedzę, umiejętności i doświadczenie w pracy z osobami niepełnosprawnymi. W projekcie ustawy przewidziano możliwość uznania za trenerów pracy osoby, które wykonywały zadania odpowiadające zadaniom trenera w rozumieniu przedmiotowej ustawy, w okresie co najmniej dwóch lat przed dniem jej wejścia w życie. Osoby te będą miały dwa lata na formalne potwierdzenie umiejętności i przystąpienie do egzaminu.
8. Pomimo tego, że polskie doświadczenia w zakresie wdrażania osób niepełnosprawnych w rynek pracy metodą zatrudnienia wspomaganego są bogate, to wynikają one głównie z realizacji programów i projektów współfinansowanych ze środków unijnych lub krajowych. W związku z tym, środowiska współpracujące z osobami niepełnosprawnymi, pracodawcy i osoby zainteresowane zatrudnieniem wspomaganym od lat postulują konieczność zapewnienia mu bezpiecznych i stabilnych źródeł finansowania.
Upowszechnienie zatrudnienia wspomaganego, poprzez włączenie go do głównego nurtu polityki społecznej państwa, było rekomendowane również jako jeden z postulatów wynikających z realizowanego w okresie od 01.11.2013 r. do 31.07.2014 r. przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w partnerstwie z Polską Organizacją Pracodawców Osób Niepełnosprawnych, Polskim Forum Osób Niepełnosprawnych oraz KARE Promoting Inclusion for People With Intellectual Disabilities, projektu systemowego pn. Trener pracy jako sposób na zwiększenie zatrudnienia osób niepełnosprawnych.
9. Projektowana ustawa będzie określała organizację zatrudnienia wspomaganego, jego cel, zakres, sposób realizacji, podmioty w nią włączone oraz grupę docelową.
Celem projektu jest przede wszystkim:
– udzielenie wsparcia osobom niepełnosprawnym z grup szczególnie zagrożonych wykluczeniem i ze względu na głęboką niepełnosprawność pozostających poza rynkiem pracy;
– umożliwienie osobom niepełnosprawnym, które do tej pory ze względu na swoje szczególne potrzeby, związane ze stopniem i rodzajem niepełnosprawności, były nieaktywne zawodowo podjęcia pracy w odpowiednich, dopasowanych do ich potrzeb i możliwości warunkach, przy wsparciu wykwalifikowanego personelu.
10. Podstawą oszacowania kosztów zatrudnienia wspomaganego jest ustalenie głównej zmiennej, jaką jest kwota bazowa. Kwota bazowa jest uzależniona od:
a) wysokości minimalnego wynagrodzenia;
b) stopnia niepełnosprawności;
c) etapu zatrudnienia wspomaganego.

W projekcie ustawy o zatrudnieniu wspomaganym założono, że wysokość kwoty bazowej dla osób ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności wyniesie 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia. Natomiast dla osób z lekkim stopniem niepełnosprawności 60% minimalnego wynagrodzenia.
Odwołanie się do minimalnego wynagrodzenia było zabiegiem celowym. Dzięki niemu zapewniono coroczną waloryzację kwoty przeznaczonej na zatrudnienie wspomagane. Podkreślić należy, że podmiotem, który otrzyma środki z tytułu realizację usługi będzie agencja zatrudnienia wspomaganego. Zadaniem jej będzie natomiast nie tylko objęcie bezpośrednim wsparciem osoby niepełnosprawnej, ale także organizacja całości procesu, na który również będzie mogła wykorzystywać przyznane dofinansowanie. Zakłada się, że agencje zatrudnienia wspomaganego będą odpowiedzialne także za wyszukanie potencjalnych beneficjentów zatrudnienia wspomaganego – będą również odpowiadać za realizację zadań marketingowych i promocyjnych. Podkreślić należy, że projekt ustawy nie zakłada bezpośredniego wsparcia finansowego osoby niepełnosprawnej np. w postaci stypendium czy dodatku stażowego. Korzyścią, jaką zyska osoba niepełnosprawna, będzie wsparcie w procesie znalezienia i utrzymania w zatrudnieniu.
Kwota bazowa została zróżnicowana z uwagi na stopień niepełnosprawności.
10. Analizując problem konieczności regulacji ustawowej, podkreślić należy, że wariant przygotowania i wdrożenia rządowego programu dotyczącego zatrudnienia wspomaganego brany był pod uwagę. Poczynione jednak w tym zakresie analizy, nie przyniosły pozytywnego rezultatu; jak się okazało działania pozalegislacyjne nie są w stanie znacząco zmniejszyć problemu bierności zawodowej osób niepełnosprawnych z grupy docelowej. W szczególności nie jest wystarczające wykorzystywanie zatrudnienia wspomaganego w ramach interwencji pozalegislacyjnej.
Dotychczasowe doświadczenia z przeprowadzonych programów i projektów, związane z realizacją zatrudnienia wspomaganego, wskazują na konieczność prawnego uregulowania tej formy wsparcia, w tym uregulowania zawodu trenera pracy, statusu agencji zatrudnienia wspomaganego oraz grupy docelowej.
Zastosowanie rozwiązań legislacyjnych pozwoli nie tylko na umocowanie prawne zatrudnienia wspomaganego i usług trenera pracy w systemie rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych, ale także zagwarantuje ciągłość udzielania wsparcia, która jest niezwykle ważna dla powodzenie współpracy, opartej na wzajemnym zaufaniu, trenera i klienta-osoby niepełnosprawnej.
Ciągłości takiej nie gwarantują natomiast programy Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, mające co do zasady charakter fakultatywny i czasowy. Realizacja programów nie gwarantuje również stabilności i ciągłości finasowania, która przy realizacji tak szczególnego zadnia, jak zatrudnienie wspomagane, jest niezwykle istotna. Prowadzone analizy pozwalają wyciągnąć wniosek, że osoby niepełnosprawne z projektowanej grupy docelowej, bez ciągłego i stabilnego wsparcia trenera pracy, szybko tracą zatrudnienie, wracając do grona osób bezrobotnych lub biernych.
11. Wejście w życie projektowanego aktu prawnego umożliwi zaprzestanie realizacji zatrudnienia wspomaganego przez podmioty obecnie w nie zaangażowane. Niezasadne stanie się więc zlecanie przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych organizacjom pozarządowym zadań z zakresu zatrudnienia wspomaganego. Wejście w życie projektu może w przyszłości pozwolić Funduszowi na finasowanie innych niż zatrudnienie wspomagane zdań, dzięki nie przeznaczaniu środków na ten cel.
Aby jednak nie pozostawiać samym sobie osób, które aktualnie korzystają z usługi, a tym samym nadal wspierać je w utrzymywaniu aktywności zawodowej, projekt przewiduje rozwiązanie zgodnie z którym osoby niepełnosprawne z grupy docelowej, które przed dniem wejścia w życie ustawy podjęły zatrudnienie przy wsparciu trenera, będą mogły być objęte dalszymi działaniami z zakresu zatrudnienia wspomaganego na podstawie nowopowstającej regulacji.
12. Projektowana regulacja wychodzi naprzeciw oczekiwaniom i potrzebom zainteresowanych środowisk, a przede wszystkim osób niepełnosprawnych. Po jej przyjęciu zatrudnienie wspomagane będzie zadaniem obligatoryjnym, realizowanym w sposób ciągły.

Organ odpowiedzialny za opracowanie projektuMRPiPS
Osoba odpowiedzialna za opracowanie projektuKrzysztof Michałkiewicz Sekretarz Stanu
Organ odpowiedzialny za przedłożenie projektu RMMRPiPS
Planowany termin przyjęcia projektu przez RMIII kwartał 2019 r.
Informacja o rezygnacji z prac nad projektem (z podaniem przyczyny)-

Opcje strony

Data modyfikacji : 12.08.2019
do góry