Wykaz prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów

Numer projektuRC41
Tytuł

Projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko​

Rodzaj dokumentuprojekty rozporządzeń
Informacje o przyczynach i potrzebie wprowadzenia rozwiązań planowanych w projekcie

Projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko procedowany jest w związku z art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2015 r., poz. 1936), tj. wobec pośredniej zmiany upoważnienia ustawowego - art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081). W przedmiotowym materiale odniesiono się więc jedynie do przepisów, co do których planowane jest usunięcie lub zmiana w stosunku do postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej: rozporządzenie. W pozostałym zakresie przepisy nie ulegają zmianie z wyłączeniem poprawek redakcyjnych, w szczególności numeracji i aktualizacji numerów Dzienników Ustaw przywoływanych w rozporządzeniu aktów normatywnych i wykonawczych.
1. W obecnych uwarunkowaniach prawnych, poza napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikują się również stacje elektroenergetyczne, które w świetle postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L.2012.26.1 ze zm.) – dalej Dyrektywa 2011/92/UE, nie zostały uznane za przedsięwzięcia wymagające analizy pod kątem ich wpływu na środowisko.
2. Aktualnie urządzenia do przeładunku realizowane na potrzeby obsługi instalacji do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych o łącznej pojemności 200 000 ton uznane są za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nakładanie na podmioty, planujące eksploatację urządzeń do przeładunku, obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z obligatoryjną oceną oddziaływania na środowisko nie znajduje umocowania w prawodawstwie UE, bowiem pkt 21 załącznika I Dyrektywy 2011/92/UE odnosi się jedynie do urządzeń do składowania ropy naftowej, produktów petrochemicznych lub chemikaliów o pojemności co najmniej 200 000 ton.
3. W obecnym stanie prawnym instalacje do oczyszczania ścieków przewidziane do obsługi nie mniej niż 100 000 równoważnych mieszkańców (RLM) uznane są za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast próg określony w pkt 13 załącznika I Dyrektywy 2011/92/UE jest wyższy i wynosi 150 000 RLM.
4. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. 1688), tj. 1 stycznia 2016 r., zmianie uległa definicja „zakładu przetwarzania”. W związku z powyższym zaistniała potrzeba dostosowania nomenklatury zastosowanej w § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a rozporządzenia do obowiązującego stanu prawnego.
5. W obecnych uwarunkowaniach prawnych, poza składowiskami odpadów,  instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne spełniające kryteria ilościowe określone w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia nie wymagają obligatoryjnej oceny oddziaływania na środowisko. Zidentyfikowany został problem związany z prawidłowym funkcjonowaniem tego typu instalacji.
6. Aktualny stan prawny w niewystarczający sposób zapewnia nadzór organów ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej nad intensywnie rozwijającym się w Polsce sektorem chowu i hodowli norek, co zostało wyrażone m. in. w materiale Najwyższej Izby Kontroli pt. „Informacja o wynikach kontroli: Nadzór nad funkcjonowaniem ferm zwierząt”. Z wniosków NIK wynika, że podmioty dokonywały m. in. celowego podziału ferm, przez co unikano obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a tym samym podlegały mniej rygorystycznym przepisom - w konsekwencji były bardziej uciążliwe dla środowiska oraz dla osób mieszkających w ich sąsiedztwie. Ponadto w zakresie ferm hodowlanych norek Najwyższa Izba Kontroli (Delegatura w Poznaniu) przeprowadziła kontrolę sprawowania nadzoru przez inspekcje państwowe nad funkcjonowaniem ferm zwierząt futerkowych w województwie wielkopolskim. Z wniosków NIK zawartych w materiale pt. „Informacja o wynikach kontroli sprawowania nadzoru przez inspekcje państwowe nad funkcjonowaniem ferm zwierząt futerkowych w województwie wielkopolskim” wynika, iż w 87% skontrolowanych fermach nie przestrzegano wymagań ochrony środowiska, a w 48% działalność była prowadzona w nielegalnie wybudowanych lub użytkowanych obiektach. Ponadto intensywny rozwój ferm hodowlanych norek amerykańskich w Polsce oraz zmiana sposobu prowadzenia chowu i hodowli spowodowała zwiększenie obciążenia dla środowiska, które wynika bezpośrednio z funkcjonowania tego typu inwestycji.
7. Obowiązujące przepisy nie regulują kwestii ujęcia w grupie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko inwestycji polegających na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć niewymienionych w § 3 ust. 1, w wyniku której osiągnięte zostaną progi lub kryteria określone w § 2 ust. 1. Aktualnie kwalifikacja – opierająca się jedynie o interpretację – odbywa się na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia, ale biorąc pod uwagę, iż w sytuacji gdy planowana inwestycja bez dokonania zsumowania charakterystycznych parametrów z parametrami istniejącymi nie osiągnęłaby progu z ust. 1 i nie zawsze zaistnieje powiązanie technologiczne, niezbędne jest wprowadzenie regulacji, która wypełni obecną lukę prawną.
8. Obecnie w świetle § 3 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest w związku z planowaną realizacją  zarówno instalacji do produkcji sprzętu kolejowego jak i jego naprawy, które zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w przepisach Dyrektywy 2011/92/UE nie zostały ujęte instalacje do naprawy sprzętu kolejowego.
9. Aktualnie do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poza instalacjami do produkcji szkła, w tym włókna szklanego, kwalifikuje się również instalacje do produkcji wyrobów ze szkła, mimo iż postanowienia Dyrektywy 2011/92/UE nie odnoszą się do urządzeń służących produkcji wyrobów ze szkła. Brak podstaw w dyrektywie umożliwia wyłączenie instalacji do produkcji wyrobów ze szkła z grupy inwestycji wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
10. Aktualnie instalacje do przetwarzania produktów na bazie elastomerów uznane są za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nakładanie na podmioty, które nie będą wytwarzały elastomerów, a jedynie będą je przetwarzały, obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wraz z fakultatywną oceną oddziaływania na środowisko, nie znajduje umocowania w prawodawstwie UE.
11. W obecnych uwarunkowaniach prawnych instalacja do dystrybucji CNG, który jest sprężonym gazem ziemnym, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stacje paliw dystrybuujące ten sam gaz, ale w fazie ciekłej (LNG), są wyłączone z tej grupy inwestycji. Nie istnieją przesłanki do odmiennego traktowania instalacji do dystrybucji CNG względem LNG.
12. W obecnych uwarunkowaniach prawnych kwalifikacja przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu z wód kamieni, piasku, żwiru i innych minerałów – nieprowadzonym na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2126 z późn. zm.) -  odbywa się na podstawie interpretacji przepisu § 3 ust. 1 pkt 41 lit. b rozporządzenia. Wobec powyższego, a także z uwagi na liczne wątpliwości interpretacyjne – wyrażone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) z dnia 14 maja 2013 r. sygn. Akt IV SA/Wa 2846/12 -  zasadnym jest doprecyzowanie regulacji, tak aby zapewnić właściwą transpozycję Dyrektywy 2011/92/UE.
13. Aktualnie poszukiwanie i rozpoznawanie złóż gazu łupkowego wykonywane metodą otworów wiertniczych zlokalizowane poza obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych, poza obszarami chronionymi oraz poza strefami ochrony ujęć wody, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jeśli wykonywane jest na głębokość większą niż 5000 m. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że poprzez ustanowienie tego progu Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 i 3, w związku z załącznikami II i III do Dyrektywy 2011/92/UE. Należy więc wprowadzić regulację, która zapewni właściwą transpozycję ww. przepisów Dyrektywy 2011/92/UE.
14. Niedostosowanie brzmienia przepisów § 3 ust. 1 pkt 45 oraz pkt 80 rozporządzenia do aktualnego stanu prawnego. Z dniem 4 maja 2015 r. przez art. 179 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r., poz. 1269  z późn. zm.) uchylony został art. 3 pkt 20a ustawy Prawo energetyczne definiujący „biogaz rolniczy”, który przywołany jest zarówno w § 3 ust. 1 pkt 45 jak i w § 3 ust. 1 pkt 80. Obecnie definicja biogazu rolniczego zawarta jest w art. 2 pkt 2 ww. ustawy o odnawialnych źródłach energii.
15. Aktualny stan prawny nakłada na inwestorów planujących realizację obiektów do uprawiania sportów zimowych (w szczególności tras narciarskich i wyciągów narciarskich) obowiązek uzyskania w procesie inwestycyjnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od parametrów inwestycji, co można uznać za jedną z barier prawnych w zakresie rozwoju infrastruktury turystycznej. Stanowisko to zostało wyrażone w dezyderacie nr 24 Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki Sejmu RP dotyczącym podjęcia działań służących likwidacji barier prawnych w zakresie rozwoju infrastruktury turystycznej w Polsce, uchwalonym na posiedzeniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. Ponadto obecna konstrukcja przepisów nie wprowadza jednoznacznej podstawy prawnej do kwalifikacji wyciągów narciarskich.  Obiekty te mogą być kwalifikowane zarówno na podstawie § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia, który literalnie wskazuje tego typu infrastrukturę jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak również na podstawie § 3 ust. 1 pkt 61 odnoszącym się do kolei linowych, bowiem wyciągi narciarskie, w świetle § 4 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla kolei linowych przeznaczonych do przewozu osób (Dz. U. z 2004 r., Nr 15, poz. 130), stanowią rodzaj kolei linowych.
16. Liczne wątpliwości interpretacyjne związane z bilansowaniem powierzchni wskazują na potrzebę doprecyzowania § 3 ust. 1 pkt 50, 52, 53 i 55 rozporządzenia. Organy właściwe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i pozwolenia na budowę, różnie podchodzą do kwestii ujęcia tymczasowego przekształcenia terenu przy określaniu powierzchni zabudowy, co determinuje potrzebę wykluczenia dowolności w stosowaniu powyższych regulacji. Ponadto przy ustalaniu tej powierzchni powinno się uwzględniać nie powierzchnię przekształconą w wyniku realizacji przedsięwzięcia, lecz przekształconą w celu realizacji przedsięwzięcia.
17. W obecnych uwarunkowaniach prawnych w przywołanej w § 3 ust. 1 pkt 54 i w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia definicji powierzchni użytkowej wskazany jest rzut obiektu budowlanego z przodu (w praktyce rysunku technicznego rzut na rzutnię pionową określany jest mianem rzutu pionowego), natomiast celem przedmiotowej definicji jest określenie zasięgu obiektu budowlanego na powierzchni terenu, więc w widoku z góry, czyli w rzutni poziomej.
18. Liczne wątpliwości interpretacyjne, dotyczące możliwości zastosowania wyłączenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 59 rozporządzenia, w świetle którego lądowiska centrów urazowych przeznaczone wyłącznie dla śmigłowców ratunkowych nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, świadczą o potrzebie doprecyzowania przedmiotowej regulacji. Problem zaistniał, bowiem w Polsce funkcjonuje jedynie 14 centrów urazowych, i mimo iż zamysłem ustawodawcy nie było wyłączenie z grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jedynie tych obiektów, przepis był odmiennie interpretowany.
19. Aktualna konstrukcja przepisu § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia odnoszącego się zarówno do budowli przeciwpowodziowych, a także regulacji wód lub ich kanalizacji, za sprawą sformułowania „rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystywanie do celów żeglugowych” rodzi wątpliwości interpretacyjne. Niektóre organy odczytują ten przepis w sposób przypisujący cechę zagospodarowania wód do celów żeglugowych także regulacji wód, mimo że nie użyto słowa „rozumiane jako” i mimo, że regulacja wód zdefiniowana jest w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566, z późn. zm.). Zgodnie z wykładnią celowościową przytoczone doprecyzowanie dotyczy kanalizacji wód, natomiast w praktyce organy błędnie interpretują przedmiotowy przepis poprzez utożsamianie regulacji wód z zagospodarowaniem wód umożliwiającym ich wykorzystanie do celów żeglugowych. Podejście to znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie administracyjnym, m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygnatura akt IV SA/Wa 1369/12 oraz w wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2015 r., sygnatura akt II SA/Kr 1747/14.
20. Z dniem 31 grudnia 2014 r. moc obowiązującą utraciło rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 z późn. zm.), które w świetle § 3 ust. 1 pkt 78 rozporządzenia warunkowało możliwość wyłączenia niektórych instalacji do oczyszczania ścieków z grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, obecnie wszystkie instalacje do oczyszczania ścieków przemysłowych, niezależnie od rodzaju substancji wprowadzanych do wód lub urządzeń, wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo iż nie znajduje to merytorycznego uzasadnienia.
21. Obecnie obiekty/instalacje przeznaczone do zbierania lub przeładunku odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne nie są ujęte w grupie inwestycji wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zidentyfikowany został problem z prawidłowym gospodarowaniem odpadami – w ostatnim czasie nasiliły się pożary miejsc magazynowania i składowania odpadów. Ponadto, przyjęte w 2013 r. rozwiązanie polegające na zniesieniu obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegających na zbieraniu odpadów innych niż złom spowodowało powstanie obiektów uciążliwych dla otoczenia, bez przeprowadzenia analizy pod kątem ich wpływu na środowisko, czy zdrowie i życie ludzi. Konsekwencją powyższego jest brak nadzoru organów ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej na wczesnym etapie procesu inwestycyjnego. 
22. Aktualnie działalność polegająca na wydobyciu odpadów wydobywczych ze zwałowiska, która z jednej strony może przyczynić się do odzysku kopaliny, z drugiej do wzruszenia złoża odpadów pogórniczych, może spowodować zainicjowanie procesów pożarowych wewnątrz zwałowiska, a tym samym niekontrolowaną emisję gazów i pyłów, nie jest ujęta w grupie przedsięwzięć podlegających analizie pod kątem ich wpływu na środowisko.
23. W obecnych uwarunkowaniach prawnych prowadzenie procesu odzysku poza instalacjami, polegające na wypełnieniu odpadami terenów niekorzystnie przekształconych, w tym wyrobisk, nie jest uznane za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzi to wiele kontrowersji, bowiem prowadzenie ww. działalności w nieprawidłowy sposób może powodować znaczącą emisję do środowiska gruntowo-wodnego.
24. Zidentyfikowany został problem związany z klasyfikacją prawną skupisk drzew o charakterze leśnym nieposiadających atrybutów, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015, poz. 2100, z późn. zm.) np. powstałych spontanicznie na gruntach rolnych. Spowodowało to rozbieżności w stosowaniu przepisów § 3 ust. 1 pkt 86 i 87 rozporządzenia odnoszących się do lasu. Część organów dokonuje kwalifikacji tego typu zespołów leśnych do grupy przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a część stwierdza brak podstaw prawnych do jej wydania.
25. Obecnie niemal wszystkie przedsięwzięcia polegające na budowie browarów lub słodowni podlegają obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z uwagi na bardzo niski próg ustalony dla tego rodzaju przedsięwzięć, co można uznać za jedną z barier prawnych w zakresie rozwoju przemysłu piwowarskiego.
26. Zbyt restrykcyjne przepisy prawa krajowego względem Dyrektywy 2011/92/UE, która nie obejmuje swym zakresem zakładów przetwarzających alkohol etylowy, a także wytwarzających napoje alkoholowe.
27. Zidentyfikowany został problem związany z kwalifikacją przebudów lub rozbudów przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, dla których ustalone zostały progi i/lub kryteria. W przypadku, gdy taka modyfikacja nie osiąga progów wskazanych w § 3 ust. 1, zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 2 pkt 2 obecnie obowiązującego rozporządzenia, przedsięwzięcie nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie przepis ten nie wprowadza ograniczenia w liczbie takich „podprogowych” zmian w inwestycji, co w konsekwencji prowadzić może do niekontrolowanej, wielokrotnej rozbudowy przedsięwzięcia.
28. Zbyt restrykcyjne przepisy prawa krajowego względem postanowień Dyrektywy 2011/92/UE. W załączniku I i II Dyrektywy 2011/92/UE nie zostały ujęte: instalacje do produkcji kotłów, zbiorników, kadzi lub innych pojemników z blach (§ 3 ust. 1 pkt 15), instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t na dobę (§ 3 ust. 1 pkt 21) oraz tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m3 drewna na rok (§ 3 ust. 1 pkt 48).

Istota rozwiązań ujętych w projekcie

1. Wyłączenie stacji elektroenergetycznych z grupy przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez  nieujęcie ich w § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. W efekcie w trakcie procesu inwestycyjnego zmierzającego zarówno do budowy jak i przebudowy lub rozbudowy tych obiektów nie będzie zachodziła potrzeba uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co bezpośrednio skutkować będzie zmniejszeniem obciążeń podmiotów planujących realizację inwestycji w tym obszarze.
2. Wyłączenie z grupy przedsięwzięć uznanych za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko urządzeń do przeładunku, które obecnie ujęte są w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia. Projektowana zmiana, za sprawą braku obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przyczyni się do usprawnienia procesu pozyskania niezbędnych zezwoleń.
3. Dostosowanie progu wskazanego w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia, określonego aktualnie na poziom nie mniejszy niż 100 000 RLM, do kryterium ustanowionego w Dyrektywie 2011/92/UE wynoszącego 150 000 RLM. Przyjęcie tego rozwiązania spowoduje, że instalacje do oczyszczania ścieków przewidziane do obsługi nie mniej niż 100 000 i nie więcej niż 150 000 równoważnych mieszkańców, będące obecnie przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, stanowić będą przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach będzie nadal wymagana, natomiast zmianie ulegnie tryb prowadzonego postępowania.
4. Dostosowanie brzmienia § 2 ust. 1 pkt 45 lit. a  rozporządzenia do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. poprzez wskazanie, iż przepis dotyczy zakładów przetwarzania zdefiniowanych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.), w których następować będzie demontaż obejmujący usunięcie ze zużytego sprzętu niebezpiecznych: substancji, mieszanin i części składowych.
5. Ujęcie w grupie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, oprócz składowisk odpadów innych niż niebezpieczne, również innych instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów spełniających wskazane w przepisie kryteria ilościowe, czyli mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 ton. W efekcie obligatoryjnym elementem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tych inwestycji będzie ocena oddziaływania na środowisko.  6. Zaostrzenie kryterium determinującego o kwalifikacji chowu/hodowli norek do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – zmiana wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Obniżony zostanie próg ilościowy, na podstawie którego dokonywana jest kwalifikacja do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z wartości 210 DJP (84 000 szt.) do 25 DJP (10 000 szt.). W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegających na chowie lub hodowli norek zmianie ulegnie kryterium ilościowe, tj. w określonych uwarunkowaniach lokalizacyjnych (na terenach form ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody oraz w odległości mniejszej niż 300 m od terenów zabudowanych, w tym mieszkaniowych, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno-wypoczynkowych) próg zostanie obniżony z wartości 40 DJP (16 000 szt.) na 2,5 DJP (1 000 szt.), a na pozostałych terenach z 60 DJP (24 000 szt.) na 10 DJP (4 000 szt.). Ponadto proponuje się wprowadzić regulację, która uniemożliwi inwestorom dokonywanie celowego podziału ferm skutkującego omijaniem procedur środowiskowych. Planowany efekt zostanie osiągnięty poprzez wskazanie, że chów lub hodowla norek o obsadzie 1,25 DJP (500 szt.) prowadzona w odległości mniejszej niż 300 m od zrealizowanego, realizowanego i planowanego przedsięwzięcia, którego obsada jest nie mniejsza niż 1,25 DJP (500 szt.) wymagać będzie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast w odniesieniu do pozostałych zwierząt, których chów i hodowla będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 300 m od zrealizowanego, realizowanego i planowanego przedsięwzięcia, o obsadzie nie mniejszej niż 20 DJP, próg ten został ustalony na 20 DJP. Zakłada się, że zaostrzenie kryterium determinującego o kwalifikacji ferm hodowlanych norek będzie najskuteczniejszym rozwiązaniem w kontekście rekomendacji nr 189 (2016) Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk w sprawie kontroli norki amerykańskiej w Europie przyjętych w dniu 18 listopada 2016 r., w świetle których należy m.in. zapewnić udział organów ochrony środowiska przy tworzeniu nowych ferm.
7. Wprowadzenie normy, która stanowić będzie podstawę prawną do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla rozbudowy/przebudowy istniejących przedsięwzięć podprogowych – obecnie nieosiągających kryteriów ilościowych określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia – która doprowadzi do osiągnięcia progów określonych w § 2 ust. 1. W konsekwencji kwalifikacja dokonana zostanie na podstawie normy prawnej, a nie w oparciu o interpretację.
8. Wykreślenie z § 3 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia instalacji do naprawy sprzętu kolejowego. W efekcie zamierzenia inwestycyjne związane zarówno z realizacją jak i przebudową/rozbudową instalacji do naprawy sprzętu kolejowego będą zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
9. Usunięcie z § 3 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia instalacji do produkcji wyrobów ze szkła i uznanie jedynie instalacji do produkcji szkła, w tym włókna szklanego, za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Projektowana zmiana, za sprawą braku obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji do produkcji wyrobów ze szkła, przyczyni się do usprawnienia procesu pozyskania niezbędnych zezwoleń inwestycyjnych.
10. Usunięcie z § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia instalacji do przetwarzania produktów na bazie elastomerów. W efekcie zamierzenia inwestycyjne związane zarówno z realizacją jak i przebudową/rozbudową tego rodzaju instalacji będą zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
11. Modyfikacja § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia polegająca na literalnym wyłączeniu stacji paliw gazu sprężonego z grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W efekcie w trakcie procesu inwestycyjnego zmierzającego zarówno do budowy jak i przebudowy/rozbudowy tych obiektów nie będzie zachodziła potrzeba uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co bezpośrednio skutkować będzie zmniejszeniem obciążeń podmiotów planujących realizację stacji paliw CNG.
12. Wprowadzenie do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przepisu, w świetle którego wydobywanie w celach gospodarczych kruszyw ze śródlądowych wód powierzchniowych oraz z obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej kwalifikować się będzie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W efekcie zapewnione zostanie jednolite stosowanie prawa przez organy uczestniczące w procesie wydawania zezwoleń inwestycyjnych.
13. Wprowadzenie przepisu, w świetle którego poszukiwanie i rozpoznawanie złóż gazu łupkowego wykonywane metodą otworów wiertniczych o głębokości większej niż 1000 m, uznane zostanie za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Aktualnie próg ten, poza strefą ochrony ujęć, obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych i formami ochrony przyrody, wynosi 5000 m. Wprowadzenie przedmiotowej regulacji stanowić będzie wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie C-526/16 Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej.
14. Usunięcie z § 3 ust. 1 pkt 45 i § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia odwołania do ustawy Prawo energetyczne i wprowadzenie przywołania do ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r., poz. 1269 z późn. zm.) definiującej „biogaz rolniczy”. W efekcie możliwe będzie określenie inwestycji, które przy niespełnieniu kryterium ilościowego odnoszącego się do mocy elektrycznej, wyłączone będą z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
15. Wprowadzenie progu ilościowego (powierzchnia terenu przeznaczonego do przekształcenia) oraz kryterium lokalizacyjnego odnoszącego się do umiejscowienia obiektów na obszarach cennych przyrodniczo, poza tymi obszarami  oraz względem już istniejącej infrastruktury narciarskiej, na podstawie których dokonywana będzie kwalifikacja obszarów narciarskich do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uszczegółowienie przepisu poprzez wprowadzenie definicji obszaru narciarskiego, w rozumieniu której jest to teren zajęty lub przekształcony na potrzeby realizacji i funkcjonowania tras zjazdowych, kolei linowych oraz infrastruktury im towarzyszącej. Obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaistnieje, gdy na formach ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 142 z późn. zm.), lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, realizowany będzie obszar narciarski o powierzchni 5 ha lub o powierzchni 2,5 ha pod warunkiem, że będzie on planowany do realizacji w odległości mniejszej niż 500 m względem już istniejących obszarów narciarskich. Inwestycje lokalizowane na pozostałych obszarach wymagać będą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy powierzchnia będzie nie mniejsza niż 10 ha lub nie mniejsza niż 5 ha pod warunkiem, że będzie ona planowana do realizacji w odległości mniejszej niż 500 m względem już istniejących obszarów narciarskich. Zakłada się ujęcie torów bobslejowych i skoczni narciarskich w odrębnym punkcie oraz wykreślenie z listy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wyciągów do narciarstwa wodnego. Ponadto, celem uniknięcia rozbieżności interpretacyjnych, zasadnym jest doprecyzowanie brzmienia § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia poprzez literalne wskazanie, iż regulacja ta nie dotyczy kolei linowych realizowanych na obszarach narciarskich. Zaproponowane rozwiązania przyczynią się do rozwoju sektora turystyki w Polsce, a także stanowić będą ułatwienie dla podmiotów gospodarczych poprzez usprawnienie procesu pozyskania niezbędnych zezwoleń, bowiem obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie dotyczył jedynie inwestycji osiągających określone niniejszą regulacją progi.
16. Doprecyzowanie przywołanej w § 3 ust. 1 pkt 50, 52, 53 i 55 rozporządzenia definicji powierzchni zabudowy polegające na wskazaniu, że w bilansie powierzchni poza powierzchnią przekształconą należy również uwzględniać tymczasowe przekształcenie terenu dokonane w celu realizacji przedsięwzięcia. Oczekiwanym efektem rekomendowanej zmiany jest wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych i zapewnienie jednolitego stosowanie prawa.
17. Modyfikacja przywołanej w § 3 ust. 1 pkt 54 i w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia definicji powierzchni użytkowej polegająca na usunięciu sformułowania „rzut pionowy” i wprowadzeniu określenia „rzut poziomy”. Zakłada się, że wprowadzenie nomenklatury stosowanej przez projektantów wyeliminuje ewentualne wątpliwości interpretacyjne.
18. Doprecyzowanie § 3 ust. 1 pkt 59 rozporządzenia poprzez wskazanie, że wszystkie szpitalne lądowiska dla śmigłowców ratunkowych wyłączone są z katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczekiwanym efektem rekomendowanej zmiany jest wykluczenie wątpliwości interpretacyjnych.
19. Wydzielenie z przepisu § 3 ust. 1 pkt 65 – w osobny punkt – kanalizacji wód. W efekcie wyeliminowane zostaną rozbieżności interpretacyjne.
20. Dostosowanie brzmienia § 3 ust. 1 pkt 78 rozporządzenia do obecnego stanu  prawnego, poprzez przywołanie w tym przepisie podstawy prawnej do wydania aktu wykonawczego, tj. art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 z późn. zm.). W rezultacie możliwe będzie wykluczenie z katalogu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, które nie powodują wprowadzenia do wód lub urządzeń substancji szczególnie szkodliwych.
21. Ujęcie, poprzez modyfikację § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia, w grupie inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko punktów do zbierania lub przeładunku odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, które wymagają uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów oraz wprowadzenie literalnego wyłączenia z regulacji punktów selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. W efekcie, na wczesnym etapie procesu inwestycyjnego, organy ochrony środowiska przeprowadzą analizę m.in. pod kątem przedostawania się substancji niebezpiecznych do środowiska, występowania poważnych zagrożeń epidemiologicznych czy sanitarnych.
22. Wprowadzenie regulacji do rozporządzenia, w świetle której wydobywanie odpadów ze zwałowiska odpadów oraz obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, a także rekultywacja zwałowiska odpadów wymagać będzie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oczekiwanym efektem rekomendowanej zmiany jest wzmocnienie kontroli organów ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej.
23. Wprowadzenie do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko regulacji, w świetle której wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych, w tym wypełnianie wyrobisk, w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska wydanym na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992 z późn. zm.) wymagać będzie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W efekcie na wczesnym etapie procesu inwestycyjnego zapewniona zostanie możliwość przeprowadzenia oceny skutków środowiskowych wynikających z prowadzenia ww. działań.
24. Ujęcie w jednym przepisie przedsięwzięć polegających na zmianie lasu lub nieużytku na użytek rolny lub na wylesieniu, które obecnie są wskazane w § 3 ust. 1 pkt 86 i 87 rozporządzenia oraz uszczegółowienie nowoutworzonego przepisu poprzez wprowadzenie definicji lasu, w świetle której jest to grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony. Rekomendowana zmiana zapewni jednolite stosowanie prawa.
25. Zmiana progu ilościowego, na podstawie którego dokonywana będzie kwalifikacja do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 50 ton na rok dla browarni na 50 000 hl na rok natomiast dla słodowni na 50 000 ton na rok. Oczekiwanym efektem rekomendowanej zmiany jest zliberalizowanie przepisów polegające na wykluczeniu z grupy przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji prowadzonych na małą skalę i pozostających bez wpływu na środowisko.
26. Wyłączenie z grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zakładów przetwarzających alkohol etylowy, a także wytwarzających napoje alkoholowe, oraz wprowadzenie progu ilościowego (wydajność 100 hl/rok), na podstawie którego dokonywana będzie kwalifikacja gorzelni do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oczekiwanym efektem rekomendowanej zmiany jest zliberalizowanie przepisów polegające na wykluczeniu z grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko inwestycji prowadzonych na małą skalę i pozostających bez wpływu na środowisko.
27. Wprowadzenie przepisu pozwalającego na kwalifikację przedsięwzięć polegających na drugiej i kolejnych podprogowych modyfikacjach, które osobno nie osiągają progów wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, lecz po zsumowaniu takie progi osiągną. Przepis ma zapobiegać niekontrolowanej, wielokrotnej rozbudowie przedsięwzięcia.
28. Wykluczenie z listy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko: instalacji do produkcji kotłów, zbiorników, kadzi lub innych pojemników z blach, instalacji do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t na dobę, tartaków i stolarni posiadających instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m3 drewna na rok, poprzez nieuwzględnienie w projekcie rozporządzenia § 3 ust. 1 pkt 15, § 3 ust. 1 pkt 21 oraz § 3 ust. 1 pkt 48.
Projektowane zmiany wpłyną także na przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie przedsięwzięć już realizowanych lub zrealizowanych i sposób ich klasyfikacji do odpowiedniego rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ odpowiedzialny za opracowanie projektu
Osoba odpowiedzialna za opracowanie projektuMałgorzata Golińska Sekretarz Stanu
Organ odpowiedzialny za przedłożenie projektu RM
Planowany termin przyjęcia projektu przez RMII kwartał 2019 r.
Informacja o rezygnacji z prac nad projektem (z podaniem przyczyny)-